Idioci tygodnia plus krzywe teksty z nauki prawa

Koleżance wpadł klient, który zaczął rozmowę słowami "Chciałbym dokupić sobie dekoder do tego numeru". Ona, że nie mamy takich usług itp., ten twardo swoje, tłumaczy wszystkie parametry, ona, że telefony i internet, a ten że dekoder, że na pewno TV, że on wie. Dziewczyna zgłupiała i szuka, szuka, bo a nuż chodzi mu o jakąś usługę czy coś, a może inna firma w ogóle. Nie, na pewno nie.
Pyta klienta, skąd ma takie informacje. A bo taki pan przedstawiciel handlowy od was mówił, pani poczeka, ja sobie przypomnę nazwisko. Rozmowa trwa od piętnastu minut.
No to czekamy, już wszyscy zrobili się na niedostępny i słuchają. Gościu wraca, mówi, że pan Jakiśtam, a że mamy dwóch o tym nazwisku, to czy pan pamięta imię. Pani poczeka, ja mam zapisane, sprawdzę. Wraca po kolejnych pięciu minutach, obwieszcza triumfalnie imię, a tu zonk, nikt taki u nas nie pracuje. Drążenie tematu i kręcenie się w kółko trwa w najlepsze, na szczęście okazało się, że przedstawiciel zostawił klientowi ulotkę z ofertą.
Klient czyta. Zdanie po zdaniu. Rozmowa trwa od pół godziny. Sytuacja mniej więcej taka, jakby ktoś upierał się przy zakupie felg w sklepie spożywczym. Ale pan twardo czyta ofertę.
- Bla bla bla, takie i inne korzyści już za ileś tam złotych plus darmowa aktywacja możesz uzyskać już teraz w Telewizji N...
Chwila ciszy. On milczy, konsultantka milczy.
- O kurwa, zły numer wybrałem.
I się rozłączył.
Cała sala leży na podłodze i kwiczy, a tu wpada mi połączenie. Odbieram, przedstawiam się, a klientka:
- Proszę PANIĄ, ja mam taki problem, że nie mogę się zalogować na maila na Tlenie!

takie podsumowanie tygodnia

Incepcja wersja prawna:
Pogląd, że Sąd Najwyższy dokonuje oceny zgodności stosowanego w danej sprawie przepisu z Konstytucją, do czego jest zobowiązany, by nie orzekać na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją, jest stanowczo krytykowany jako niezgodny z Konstytucją.

Po tym ustępie stwierdziłam, że czas iść na piwo. Tzn. ja rozumiem, o co chodzi, ale tak mniej więcej po minucie wpatrywania się w to zdanie. W kolejnym rozdziale prof. Jończyk zastanawia się nad zróżnicowaniem składek na ubezpieczenie zdrowotne i czy nie lepiej byłoby realizować ideę sprawiedliwości społecznej, finansując służbę zdrowia z akcyzy i VATu, jako - cytuję - podatku opłacanego przez wszystkich w zbliżonym wymiarze, w wyższym przez maniaków konsumpcji i prowadzących przez to niezdrowy tryb życia.
W sumie ma to sens, ale nie ogarniam, czy to ostatnie zdanie to sarkazm czy coś? Wyjaśni mi ktoś? :D

Życie jest małą ściemniarą - analiza tekstu

Polska muzyka rozrywkowa nie ma się dobrze, jak nie piosenka o piciu kawy, to o chilloucie na densflorze i lizaniu umywalki. Nawet przestałam zwracać uwagę na tego typu cuda, dopóki nie usłyszałam w radiu czegoś, co po prostu chwyciło mnie za serce.



ŻYCIE JEST MAŁĄ ŚCIEMNIARĄ.
ŻYCIE JEST MAŁĄ ŚCIEMNIARĄ.
ŻYCIE JEST MAŁĄ ŚCIEMNIARĄ.

Kurwa, kto to w ogóle wymyślił? Jaką ściemniarą, o chuj chodzi? Co to za pierdoły?
Otóż twórcy arcydzieła podpisali się imieniem i nazwiskiem - Igor Herbut i Gosia Dacko. Na ich miejscu chyba nie byłabym w stanie spojrzeć w lustro. Nawet nie wiem za bardzo, jak podsumować ten tekst, nic mądrego nie przychodzi mi do głowy, tylko fizycznie mnie boli, jakie to jest słabe, denne, nie wiadomo o co chodzi, borze, co za chujowe, to w ogóle nawet śmieszne nie jest.

Idąc za ciosem postanowiłam zapoznać się z całym tekstem, w sumie to faktycznie to nawet nie jest śmieszne, po prostu w trakcie czytania jest mi głupio za autorów. Myślę, że Gosia i Igor powinni założyć worki na łeb i nie wychodzić publicznie bez nich, ew. zrobić sobie operację plastyczną i wypierdolić na Ukrainę.

shame on you

Przechodzimy do tekstu piosenki:

Rozszyfruj mnie, zdemaskuj blef
nie dowierzając unieś swą brew.
Podejdź i sprawdź, co w rękach mam.
Zburz jednym ruchem jak domek z kart.

Te rymy, ach, te rymy. Nie wspomniano co podmiot liryczny ma w rękach, ale najwyraźniej można to zburzyć jak domek z kart (metafora oryginalna niczym perfumy z FM). To ma sens, zajebiście dużo sensu.

Starasz się zasnąć,
zanim zrobi się znów jasno.

Co prawda nie ma to absolutnie żadnego związku z resztą tekstu, ale ok.

Wciąż wierzysz, że przejrzałaś mnie,
a patrząc z bliska widzisz najmniej.

To w końcu widzisz czy nie widzisz? Bo z pierwszej zwrotki wynika, że podmiot liryczny został jednak zdemaskowany, teraz jednak nie. Ale chyba nie ma sensu zastanawiać się nad treścią, skoro tu chodzi o emocje, nieprawdaż.

I główny punkt programu:

Życie jest małą ściemniarą,
wróblicą, wygą, cwaniarą.
Plącze nam nogi i mówi idź!
Nie wierz, nie ufaj mi!
Życie jest małą ściemniarą,
francą, wróblicą, cwaniarą.
Plącze nam nogi i mówi idź!

WRÓBLICĄ

FRANCĄ

Padał deszcz, tak jak dziś.
Miałaś uchylone drzwi,

Czyli mokro w przedpokoju oraz zaproszenie dla żuli/włamywaczy/świadków Jehowy, uszanowanko.

stałem w nich, niczym pies,
w zębach niosąc bukiet ściem.

BUKIET ŚCIEM

Zatrzasnęłaś je na klucz,
wystawiłaś mnie na bruk,

Zatrzasnęłaś na klucz, really? Kto potrafi zatrzasnąć drzwi na klucz, niech się do mnie zgłosi, chętnie to zobaczę, bo nie ogarniam, o co chodzi. A z wystawieniem na bruk mam wizję, jak laska łapie kolesia wpół jedną ręką i wystawia, musiała to być Marit Bjoergen albo facet wyjątkowo mikrej postury.

choć rację masz, że nie znasz mnie.
Jak mogłaś tak dać wkręcić się?

Co tu dużo mówić, jeżeli Igor Herbut w życiu codziennym wysławia się tak konkretnie i sensownie jak w cytowanym utworze, to nie ma się co dziwić, że kobiety go nie znają, nie rozumieją i mogą poczuć się wkręcone.

I wszyscy razem:

ŻYCIE JEST MAŁĄ ŚCIEMNIAAAARĄ...

Podobno piosenka powstała jako soundtrack do jakiegoś filmu z Adamczykiem, którego nie zamierzam oglądać, ponieważ wbrew pozorom szanuję swój mózg i dbam o niego. Jak się ogląda np. Tommy'ego Wiseau albo słucha disco-polo, to wiadomo, że to dla zwały itp. A ten kawałek na serio się ludziom podoba, ci sami youtubowicze, którzy jechali po Wiśniewskim czy Dodzie, piszą, że życiowe, że fajne, że coś tam. Jeżeli to jest dla kogoś życiowe, to nie wiem, co powiedzieć, widocznie ich życie jest wróblicą, łasicą, francą i syfilisem, a w zębach mają bukiet ściem, a nogi oplątane nicią dentystyczną.

Nie, życie nie jest małą ściemniarą. W sumie to jest dużo gorzej.

Debil roku

Dzwoni koleś. Sebastian Sebowski, firma budowlana Seb-Bud, po peselu prawie gimbus, niedawno podpisał umowę. Dzwoni z ryjem, że co to jest za rachunek w ogóle.

- Na tej fakturze jest sam abonament do zapłacenia.
- ALE JAK TO KURWA JAK JA TRZY DNI TEMU PODPISAŁEM UMOWĘ?
- Abonament jest płatny za miesiąc z góry...
- ALE CZEMU NIKT MI O TYM NIE POWIEDZIAŁ?

W tym momencie zwątpiłam. Zaczęłam mówić, że tak jest standardowo itp., koleś nie za bardzo przyjmował to do wiadomości i dalej rzucał kurwami, że on nie będzie płacił, skoro w ogóle nie dzwonił itp. W końcu mówię:

- A płacił pan kiedykolwiek czynsz za mieszkanie czy opłaty za kablówkę? Bo to jest tak samo.
- ALE TO NIE MA NIC DO RZECZY! JA PIERWSZY RAZ SŁYSZĘ O CZYMŚ TAKIM!

Ogólnie koleś był dość napastliwy i sporo kurwował, teoretycznie mogłam się rozłączyć, ale bardzo chciałam przeprowadzić tę rozmowę do końca.

- TO JEST JAWNE OSZUSTWO, PROSZĘ MI POWIEDZIEĆ, Z CZEGO TO WYNIKA, JA NIC TAKIEGO NIE PODPISYWAŁEM!
- [próbuję tłumaczyć, że to standard i takie tam, ale się nie da]
- PROSZĘ MI POWIEDZIEĆ, GDZIE TO JEST KURWA NAPISANE!
- [szukam] Punkt jakiś tam regulaminu...
- JA NIE PODPISYWAŁEM ŻADNEGO REGULAMINU, JA NIE BĘDĘ NIC PŁACIŁ!
- Ale podpisał pan, że się zapoznał z regulaminem.
- CO ALE JAK TO KURWA GDZIE TO KURWA... [chwila ciszy] ŁO KURWA FAKTYCZNIE. [chwila ciszy] TO TAKI HACZYK ŻEŚCIE ZNALEŹLI, NIE JA JEDEN SIĘ PEWNIE DAŁEM ZROBIĆ W BAMBUKO!

I się rozłączył. Mój komentarz do całej sytuacji:

O really? Yeah, really.

Bez komentarza:

Triki psychologiczne # 2 - jak przestać się martwić i znaleźć Jezusa

Czasami zdarza mi się sięgać po arcydzieła literatury typu Dlaczego mężczyźni kochają zołzy - z czystej ciekawości, żeby sprawdzić, czym się ludzie podniecają. Z taką samą myślą sięgnęłam po bestsellerowy poradnik Jak przestać się martwić i zacząć żyć. Techniki niemartwienia się są dosyć oczywiste i powszechnie znane, gorzej, że co jakiś czas muszę sobie o nich przypominać. W pewnym momencie gościu pisze w książce, jak to pewnego dnia ciężko pracując z rodzicami na farmie (bo oczywiście wychował się w biedzie na farmie) zaczął płakać, a na pytanie matki odpowiedział, że to ze strachu, że go pochowają żywcem. I to by w sumie starczyło za całe moje dzieciństwo. W sumie to non stop martwiłam się pochowaniem żywcem, chorobami, kosmitami, wojną, samozapłonem itp. Żeby nie było - nikt mnie niczym nie straszył, mimo że generalnie popularne było opowiadanie dzieciakom, że jak blizna na twarzy Maryjki dojdzie do serca, to będzie koniec świata i tym podobne radosne historyjki.Ale do rzeczy.

Niestety tak mi zostało do teraz. Tzn. nie martwię się już kosmitami, ale wszystkim innym jak najbardziej i niestety im dalej w las, tym gorzej. Chociaż w sumie to wszystko jedno, rozwód czy sprawdzian z matmy, nevermind, jak masz z tym problem to i tak będziesz rzygać z nerwów i tak. Znam teoretyczne podstawy niemartwienia się, zdarza mi się stosować je w praktyce przez jakiś czas, potem zapominam i znowu zaczynam się orać z byle powodu. I tak w kółko. Generalnie jest to bardzo ciężka praca nad sobą, w dodatku z mnóstwem pułapek - w końcu człowiek zaczyna się orać tym, żeby się nie orać.

Mimo wszystko jest kilka metod (opisanych również u Carnegiego) wartych stosowania, skutecznych i swoją drogą bardzo logicznych. Gorzej, że z logiką u mnie bywa słabo.

borze, jak dobrze że mam ebooka i nie muszę oglądać tej mordy

1. Żeby się nie martwić, trzeba zapierdalać.
Proste? Proste. Nawet po wzięciu nadgodzin, nauce itp. zawsze pozostaje trening, sprzątanie i gotowanie. Gorzej, że niemartwienie wizualizuje się zazwyczaj jako odpoczynek na kanapie z aromatyczną herbatką czy coś takiego. Trudno, coś za coś, walnięcie się do łóżka bez problemów ze snem będzie również miłe.

2. Co najgorszego może się zdarzyć?
Klasyka gatunku. Wizualizujemy sobie, co najgorszego może się zdarzyć (przychodzi to zazwyczaj dość łatwo) i w 90% przypadków okazuje się, że w sumie to nikt nie zginie itp. Potem nastawiamy się psychicznie na uwalone studia, powrót do domu rodzinnego na Podkarpaciu i pracę w lokalnej fabryce żwiru. Próbujemy ratować sytuację zgodnie z instrukcją poniżej.

3. Analiza faktów i męska decyzja.
Jest to o tyle problematyczne, że sama myśl o analizie faktów zazwyczaj ponownie powoduje wymioty. Jak już skończymy, bierzemy się do dzwonienia, wypytywania i wyszukiwania informacji, następnie na ich podstawie rozkminiamy, co można zrobić. Podejmujemy decyzję i choćby skały srały, a mury pękały, trzymamy się jej i nie myślimy, co by było gdyby.

No i tyle w sumie z nauk Carnegiego. Jest amerykański do bólu, dużo pisze o Lincolnie, ale w sumie do tego momentu można to przeżyć, bo porady mają sens.

Za to w kolejnym rozdziale facet popłynął i pisze o tym, jak jego rodzice na farmie pracowali po 16 godzin dziennie, nic im nie wychodziło, plony gniły, zwierzęta chorowały, jak coś im wyszło to spadały ceny skupu tego czegoś itp., aż zlicytowali im dom i wylądowali w jakimś pustostanie. Ale się nie martwili, tylko dziękowali Bogu za dach nad głową.
Ponownie - do tego momentu byłabym w stanie to przyjąć. Ale później zaczyna się jazda, że religia jest super, co udowodniła współczesna nauka, że jest tyle wyznań i wystarczy sobie coś wybrać (oczywiście autor skłania się ku lokalnym kościołom ewangelickim i wspólnym śpiewaniu gospel zaraz po zbiorowym obrzucaniu się ciastem), że ateiści nie mają celu ani sensu w życiu, że każdy w końcu odnajdzie wiarę itp. W końcu to takie proste - wystarczy przecież sięgnąć po Biblię, wybrać sobie kościół i od razu zaczynasz wierzyć, prawda?

Jak to przeczytałam, to ciśnienie mi skoczyło, ale potem postanowiłam skorzystać z super porad Carnegiego, nie psuć sobie zdrowia pierdołami i nie przejmować się głupimi ludźmi. Pomyślałam sobie, że tylko zdechłych psów nikt nie kopie, pomyślałam, jaki to musi być płytki człowiek, który po prostu nie odkrył ateizmu w swoim sercu i jak bardzo mu współczuję. Postanowiłam przebaczyć mu niczym Jezus.
Ogólnie fajnie by było, gdyby był jakiś poradnik streszczający skuteczne porady dotyczące niemartwienia się w bardziej strawnej formie. Jeśli jesteście uczuleni na pierdolenie, nie czytajcie Dale'a Carnegiego.

Nie ogarniam # 1

Ostatnio dosyć nieoczekiwanie okazało się, że wraz ze zmianą operatora pocztowego przesyłki sądowe można będzie odebrać w różnych nietypowych miejscach. Na stronie internetowej operatora wymieniono w mojej okolicy dwa kioski, co jest o tyle niefortunne, że pani siedząca w jednych z nich całymi dniami przyjmuje wizytacje okolicznych mieszkańców i nawija z nimi o pierdołach. Już miałam wizję plotkowej apokalipsy pod hasłem "PANI A TEN TO MA KOMORNIKA A TA TO SIĘ ROZWODZI", ale o dziwo wczoraj otrzymałam przesyłkę z sądu i od baaardzo ciężko jarzącego pana otrzymałam informację, że w razie awizowania listy są do odbioru w dotychczasowym punkcie pocztowym. Odetchnęłam z ulgą, ale po rozmowie z ww. panem mam poważne wątpliwości co do bezpieczeństwa przesyłek i nie dziwię się już, że klienci wolą dostawać faktury pocztą polską, a nie inpostem. Serio.
Zresztą powaga urzędu powagą urzędu, prokuratura w biedrze czy urząd miasta w żabce też by był śmiechem na sali, ale pragnę zauważyć, że koleś nawet nie pomyślał o wylegitymowaniu mnie, a gdyby to zrobił, to bez podstawy prawnej. Teoretycznie można sobie wyobrazić sytuację, w której toksyczna szwagierka chce rozbić rodzinę i odbiera za kogoś korespondencję sądową. Dlatego pierwszy raz w życiu jestem całym sercem za pocztą i liczę na uwzględnienie odwołania.

Horror x 3

Kiedyś oglądałam prawie wyłącznie horrory, cała klasyka gatunku od Evil Dead (kocham), poprzez wszystkie Koszmary z Ulicy Wiązów, Laleczki Chucky aż po przerażające Silent Hill czy Blair Witch Project należała do moich ulubionych filmów. Wyjątkiem były produkcje japońskie i koreańskie, w które ciężko było mi się wczuć, ponieważ nie odróżniałam aktorów :P

A potem zrobiłam się wybredna i jak to zwykle bywa każdy kolejny horror stał się nużący, schematyczny, pozbawiony polotu. W zasadzie wśród obecnych produkcji amerykańskich możemy wyróżnić:
1) filmy o grupie nastolatków - dobry klasyczny schemat, na chwilę obecną wieje nudą
2) popłuczyny po Blair Witch - jw., włoska wersja Kwarantanny była ok, amerykańska to żenada
3) popłuczyny po klasycznych horrorach - jw.
Celowo nie wspominam o filmach tak słabych, że ogląda się je dla śmiechu. Czasami chcę sobie obejrzeć horror jako horror, nie jako komedię. Ostatnio o dziwo trafiłam na trzy całkiem ciekawe...

O Obecności było w miarę głośno ostatnio i szczerze mówiąc spodziewałam się kolejnego rozczarowania, jakich miałam już dotąd wiele, tymczasem mogę powiedzieć, że jest to bardzo przyzwoicie zrobiony film. Rekwizyty, po które sięgają twórcy, są oklepane do bólu, ale nie przeszkadza to w cieszeniu się filmem. Z odpowiednim nastawieniem może nastraszyć, bez szału, ale klimat jest bardzo dobry. Film był dokładnie taki, jaki oczekiwałam, po prostu nie ma się do czego przypierdolić.

Jedna sprawa - dobija mnie, jak Amerykanie postrzegają katolicyzm niczym magiczną, mistyczną religię walczącą z Szatanem i popsuło mi to trochę odbiór filmu. Mam wrażenie, że temat egzorcyzmów jest ostatnio na czasie, podobno można takie akcje zobaczyć w kościele na Koniuchach - ja jestem sceptyczna, może kiedyś sama się przejdę i ocenię, póki co mam wrażenie, że w tym temacie panuje jakaś histeria i brakuje rzetelnych źródeł wiedzy. Ale jeżeli nie jesteście antyreligijnymi oszołomami jak ja, nie musicie się tym przejmować i możecie spokojnie cieszyć się egzorcyzmami na kinowym ekranie :)

Czytałam opowiadanie Kinga, na podstawie którego nakręcono historię nawiedzonego hotelowego pokoju i za cholerę nie mogłam dojść, jak można było zrobić z tego cały film. Po obejrzeniu okazało się, że jednak można i że wyszło to nawet bardzo ciekawie. Jest to horror o tyle nietypowy, że przypomina psychodeliczną wizję po zażyciu LSD, bad trip bohatera dręczonego przez koszmary przeszłości. Nie do końca oczywisty, o czym świadczy chociażby kilka alternatywnych zakończeń, co do zasady nieoperujący banalnymi rozwiązaniami typu nagłe głośne hałasy czy wyskakujące znikąd postacie (maksymalnie nadużywany chwyt).

Jak na amerykański horror 1408 ma trochę nietypową konstrukcję i rekwizyty służące do straszenia. Po wstępie zapowiadającym tak baaardzo nawiedzony pokój hotelowy każdy spodziewa się zjaw, duchów itp., a tu suprajs, konstrukcyjnie nietypowy, rozwlekły koszmar, naprawdę nie zawiodłam się na tym filmie.

Jak głosi starożytna mądrość ludowa, sauna to gunwo. Nie oglądajcie tego filmu. Można dużo pisać o nietypowych realiach, wiedzy historycznej, jaką można wynieść z filmu, bogatej symbolice i takie tam, co nie zmienia faktu, że Sauna to kameralne chore gówno, po którym miałam koszmary. Właśnie kameralne - jakaś tam wiocha, bagno, szaro, smutno, tajemniczo, trochę brutalnie, ale bez przesady, akcja się rozkręca rozkręca, czekasz na puentę, a potem dostajesz w łeb taką wizją chorego umysłu, którą można nieprawdaż różnie interpretować, i miała pewnie dać widzom dużo do myślenia, ale co z tego, skoro zamiast refleksji mamy traumę. Tsz-tsz i koniec. Bardzo dobry film, w sumie jeden z najlepszych horrorów, jakie widziałam.

Jeżeli możecie polecić jakieś dobre horrory, piszcie w komentarzach.