Wojna dziewczyn z namolami

Dlaczego niektórzy faceci nie rozumieją olewki ani słowa nie?
Bo to jest bracie wojna, wojna dziewczyn z namolami. Odwieczna dychotomia, jak Legia i Polonia, jak Wisła i Cracovia, jak Staś i Nel.

1. Siedzimy na plaży w smutnym jak pizda mieście Świnoujście, podchodzi dwóch kolesiów. Blade, zapadłe klaty, obwisłe brzuchy i cycki, zaczynają opowiadać, że są RATOWNIKAMI i studiują na AWF. Spoko, nie widać. Zbijałyśmy się z nich przez dziesięć minut, w którym to czasie chcieli odkupić papierosa za sto złotych, założyć się o sto złotych, że dopłyną do falochronu, następnie zaś dopłynąć do falochronu z nami na rękach (taa, jasne). Pokazywali nam również jakieś karty płatnicze w kolorze złotym (w ogóle wtf). Beka nie poskutkowała, więc zastosowałyśmy kompletny ignor, na co usłyszałyśmy rzecz jasna, że jesteśmy sztywne i mamy kij w dupie, a przecież jesteśmy na wakacjach i mamy się bawić, a najlepiej to iść z nimi na imprezę.

2. Czekam na nocny i czytam książkę, podchodzi koleś w typie Kazika Staszewskiego (czerwona morda i te sprawy), w dodatku napruty jak świnia i pyta, czy może zobaczyć w całości mój tatuaż. Jasne, zaraz będę zadzierać kieckę do pasa przed obcym gościem. Na moją odmowę pyta, jaki jest tytuł książki, którą czytam.
- Apokalipsa.
- Kogo?
- Świętego Jana kurwa.
- Niee, no co ty, nie wierzę, że Biblię czytasz, wciskasz mi kit żebym sobie poszedł.

NO SHIT SHERLOCK.

Moje potwierdzenie (tak, wciskam ci kit, żebyś sobie poszedł) nie zostało zarejestrowane w zamroczonym umyśle Kazika, który przez całą drogę nagabywał mnie o numer telefonu. Na szczęście wysiadał w połowie drogi, dzięki czemu mogłam przez kolejne pół godziny spokojnie kontynuować podróż na ciemne zadupie Grudziądza.

3. Brudstok, wioska piwna. Grupa naćpanych młodych ludzi o aparycji dresów bardzo chce się z nami bawić, co okazuje tańcem godowym typu zgięcie w pół i machanie rękami w górze oraz smyraniem nas po plecach świecącymi pałeczkami, które rozdawali w wiosce Playa. Jakiekolwiek próby nawiązania rozmowy były podsumowywane tekstem "HYHYHY BAWIMY SIĘ TO JEZD MAGICZNA RÓŻDŻKA HAREGO POTERA".

Podryw na Darka ma się więc dobrze. A teraz wyobraźcie sobie podobnie zachowującą się dziewczynę, która po wyraźnej odmowie/zlaniu przez faceta lata za nim nadal z prośbą o numer. Natychmiast zostałaby zaklasyfikowana jako wariatka, stalkerka czy coś w tym guście. Natomiast facet to łowca. Nawet jeśli nie ma zęba na przedzie, jego hobby to zalewanie pały, a szczytem romantyzmu jest sms o treści "choć do łuszka". I właśnie takie przegrywy są najbardziej nachalne, pewnie licząc na to, że będą jak facet ze starego dowcipu, który wprost proponuje uprawianie seksu. Co prawda często dostaje w mordę, ale czasami uprawia seks.

Miejska legenda głosi, że kobiety z Newcastle idą do łóżka z facetem za torbę frytek, więc jeśli komuś nie przeszkadza nadwaga i nadmierne owłosienie, to można skorzystać, ale niee, przecież jeśli jesteś bezrobotnym paszczurem sępiącym fajki od ludzi w klubie/proszącym o dorzucenie się do piwa, to wszystkie względnie wyglądające, mające coś do powiedzenia laski mają ustawowy obowiązek, żeby z tobą rozmawiać. Jeśli nie, to znaczy, że są sztywne/są księżniczkami i lecą na kasę.
Najgorsze z tego wszystkiego są stare dziady, które bez żadnego poczucia przypału walą wątpliwe komplementy kobietom 20-30 lat młodszym, a jakakolwiek odpowiedź inna niż "hihihi" to obraza majestatu. Ale to w sumie osobny temat.

Żeby nie było - jestem otwarta na nowe znajomości, płacę za siebie, nie marzę o księciu z bajki (tylko o kosmicie w niebieskiej budce), ale żebym taką znajomość zawarła, facet nie może śmierdzieć, musi umieć sformułować poprawne gramatycznie zdanie i zażartować. Tylko tyle i aż tyle. W przeciwnym wypadku polecam wycieczkę do Newcastle.

Kopenhaga express

Dużo zdjęć będzie.

Ponieważ możliwość wzięcia urlopu w moim przypadku graniczy z cudem, moją specjalnością są hardkory typu wyjazd w piątek wieczorem - powrót w poniedziałek o szóstej rano i na ósmą do pracy. A kiedyś tam przyśniła mi się Kopenhaga. Że chodzę, zwiedzam, podziwiam architekturę i morze, i w ogóle och ach. Poza tym w grę chodziły inne czynniki typu Andersen, Kierkegaard i Mads Mikkelsen (co prawda siedzi w Stanach, ale może zjeżdża na weekendy czy coś) i tym samym nie mogłam nie skorzystać z oferty ekspresowej wycieczki do Kopenhagi.

Nasza podróż zaczęła się w pociągu TLK, gdzie co prawda nie dostałyśmy miejscówki, ale i tak spędziłyśmy czas dość luksusowo (wykładzina i te sprawy) w przedziale na rowery. Zajechałyśmy do Świnoujścia, które jest smutnym jak pizda miastem obfitującym w dresy i starych Niemców, w większości pokrytym otoczonymi drutem kolczastym terenami przemysłowymi i wojskowymi. Ciężko o normalne jedzenie typu pizza, za to można kupić szminki Chanela z jumy z Niemiec.

Propozycja zakupu padła, gdy czekałyśmy na prom, popijając Bosmana, ale się nie skusiłyśmy. Wieczorem zgłosiłyśmy się do odprawy promowej. Pierwsza niespodzianka: jakoś nie przyszło nam do głowy, żeby wziąć własne alko, a ludzie brali tego na hektolitry. Płynęło z nami całe stado pracowników sezonowych, którzy spali pokotem gdzie popadnie, zionęli alkoholem i desperacją. Siedzimy sobie na pokładzie, podchodzą kolesie z brakami w uzębieniu i następuje dialog:
- Hej dziewczyny, możemy się przysiąść?
- Nie.
- I tak jesteście kurwa brzydkie xD

Później okazało się, że ponieważ nie udało im się do nas dosiąść, przegrali zakład i jakiś koleś bardzo nam dziękował, bo wygrał zgrzewkę piwa. Im dalej w las, tym bardziej grubo, więc tradycyjnie zaczęłam przedstawiać wszystkim zagadującym przegrywom alternatywny życiorys, opowiadając, jak to zawodowo liczę drzewa w lesie w Szwecji, a potem również, że pracujemy dla Animal Planet i szukamy syren w Bałtyku. Łyknęli to.

Na zdjęciu widać mnie na tle pijanych Polaków.
Druga niespodzianka: prom był niczym Titanic, full luksus, kabiny z prysznicami, kino, kasyno, sklep wolnocłowy, dyskoteka, wielki bar wypełniony ludźmi, a na środku tego całego burdelu koleś śpiący z pluszowym krokodylem. Rano wyszedł z baru i zgłosił się do odprawy, cały czas trzymając krokodyla w objęciach. Było to dziwne. W ramach naszej wycieczki miałyśmy również poranny szwedzki stół i trzydaniowy obiad z obsługą kelnerską.

Automaty :)

Ciotka Idalia pozdrawia z pokładu.

Poranny kacowy widok z okna kabiny, na nogi postawiły mnie kawa, soki, kanapki, jajecznica i sałatki w nieprzyzwoitych ilościach (#typowypolak)

A tu już ojczyzna Wallanderów. Swoją drogą Szwedzi noszą skarpety do sandałów i żują tytoń (oblecha), poza tym w Ystad zaczyna się inwazja białych lamp z Ikei, która obejmuje całą Skandynawię. Z początku nie wiedziałyśmy, o co chodzi, ale szybko doszłyśmy do wniosku, że te chuje mają obsesję na punkcie lamp. W większości sklepów i lokali w Kopenhadze główny element dekoracyjny stanowią różnego rodzaju oryginalne i nietypowe lampy, natomiast jeśli chodzi o budynki mieszkalne, cóż... Patrzysz na blok/kamienicę i w co drugim oknie stoi biała lampa z abażurem, a nierzadko dwie-trzy. Tutaj można poczytać na ten temat.

Do Danii jedzie się przez most nad Sundem, najdłuższy most na świecie łączący dwa państwa. Widoki niezapomniane, można podziwiać m.in. wraki kutrów na mieliźnie i sztuczną wyspę wybudowaną specjalnie dla ochrony populacji edredonów. Na mapie widać, że most nagle się urywa. Przez pół drogi miałyśmy rozkminę, co dalej (bo oczywiście poczytać na wikipedii się nie chciało), a tu psikus - kolejnych parę jedziemy tunelem pod dnem morza. Zdecydowanie podróż nie dla ludzi z klaustrofobią.

A tu już Kopenhaga, w tle kawałek Christiansborg - budynku parlamentu.

Nie wszystko złoto co się świeci, nie każdy chłop z widłami to Posejdon, ale ten akurat tak.

Obejrzyj pomnik Kierkegaarda - będziesz żałować. Nie oglądaj pomnika Kierkegaarda - będziesz żałować. Jedź albo nie jedź do Kopenhagi, tak czy inaczej będziesz żałować.

Wszędzie pełni pomników jakichś chujów na koniach, uważam, że dla odmiany powinni postawić pomnik Madsa na rowerze (jako duński symbol narodowy). Albo pomnik lampy.

Piękna fontanna bogini Gefion, która zaorała pole swoimi synami zamienionymi w woły i tak powstał Chocapic, sorry, Dania. Nawiązuje to do tradycji Wikingów, zgodnie z którą można było wziąć w posiadanie ziemię, jaką się w ciągu jednej nocy zaorało.

Spacerek po porcie :)

Próby zrobienia sobie zdjęcia z syrenką zostały natomiast udaremnione przez stado Japończyków i ich dziwnych nakryć głowy. Przy syrence otrzymałyśmy anglojęzyczne ulotki o handlu organami w Chinach, a później również ulotki antynarkotykowe w języku duńskim.

A tu już zbliżamy się do deptaku Strøget, gdzie można zaopatrzyć się w zajebiste gówna w sklepie Tiger (coś w stylu wszystko za dziesięć koron, ale uprzedzam, ze tam jest naprawdę WSZYSTKO - musiałam dodatkowo kupić torbę, bo się nie pomieściłam z tymi pierdołami) oraz w pamiątki w sklepiku Viking Store prowadzonym przez Koreańczyków. Jak również zjeść pyszne lody rajissimo:

Albo frisko (w ogóle wtf):

Fantastyczne zestawienie dawnej i nowoczesnej architektury:

I trolle:

A tu już powrót i żarcie na promie.

Zakupy w sklepie wolnocłowym to jest to, co kucyki lubią najbardziej.

Iii ponownie widok na Ystad.

Będzie trzeba na pewno do Kopenhagi powrócić na dłuższy pobyt, chociażby po to, by zwiedzić wolne miasto Christiania (takie tam miasto narkomanów i hippisów) oraz park rozrywki Tivoli, niemniej jednak jestem bardzo zadowolona z wyjazdu. Powrót do rzeczywistości był ciężki...

Zgłaszam do prokuratury

Świadomość prawna w społeczeństwie polskim nie przestaje mnie zadziwiać, poniżej trzy przykłady.

1. - Dzień dobry, z tej strony PRAWNIK, Janina jakaś tam. Proszę pani, podpisałam nową umowę na ten telefon dwa dni temu, jak mogę od niej odstąpić?
- Ale z tego co widzę, telefon jest na kancelarię.
- No tak, ale mam dziesięć dni na odstąpienie.
- W przypadku umów na firmę nie obowiązują przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów.
- Proszę mnie nie pouczać, ja znam swoje prawa i wiem, że mogę odstąpić!
- Ale definicja konsumenta z kodeksu cywilnego wskazuje, że konsumentem jest osoba fizyczna...
- Pani jest niekompetentna, ja znam swoje prawa! [jeb słuchawką]

2. - Dzień dobry, mam zablokowany telefon, ale już zapłaciłam, a swoją drogą proszę mi wskazać podstawę prawną, bo blokowanie połączeń jest niezgodne z prawem.
- Jak to niezgodne z prawem?
- Bo ja byłam u radcy prawnego i się dowiedziałam, że nie możecie blokować, firma działa w tym momencie bezprawnie.
- Z tym że w regulaminie, który pani zaakceptowała...
- To że wy sobie coś napiszecie w regulaminie, to nie znaczy, że prawo na to pozwala!
- Raczej wszyscy operatorzy tak działają...
- Proszę pani, jak ludzie kradną ze sklepu, to też mi pani powie, że skoro tak jest, to jest zgodne z prawem?

3. I na koniec mój osobisty hicior. Klientka zamówiła biały tablet, przysłali jej czarny. Proponuję reklamację sprzętu, wymianę na biały itp. Myślicie, że na to poszła? Otóż nie, znalazła lepsze rozwiązanie.
Otóż znająca swoje prawa klientka wymyśliła, że pójdzie z tym tabletem NA POLICJĘ zgłosić oszustwo. Policjant spisze oficjalny protokół stwierdzający, że otrzymała tablet w innym kolorze i będzie miała DOWODY PRZESTĘPSTWA dla prokuratury. Na moją sugestię, że raczej nie jest to przestępstwo i że sprawa cywilna i takie tam (ogólnie pojechałam jej trochę prawniczym bełkotem, bo nie wytrzymałam), stwierdziła - jakżeby inaczej - że zna swoje prawa i nie mam jej pouczać. I jeb słuchawką.

Beka z Harlana Cobena

Książki Harlana Cobena cieszą się niesłabnącą popularnością i nie ma się co dziwić, bo są to pozycje, które pochłania się w jeden wieczór. Lekkie, łatwe i przyjemne, mniejsza z tym, że po zakończeniu lektury nie pamięta się ani tytułu, ani imion głównych bohaterów. Tak czy inaczej thrillery medyczne i mało ambitne kryminały to jedna z moich guilty pleasures - niektórzy oglądają telenowele, a ja czytam te suchary o bezdusznych koncernach farmaceutycznych i superzabójcach łamiących ludziom karki małym palcem stopy. Nie jest to dobra literatura, nie ma więc sensu zwracać uwagi na drobne nielogiczności fabuły, jak i na ogólny marysuizm głównych bohaterów.

Ale to, co ostatnio czytałam, przebija wszystko i postanowiłam wypunktować, dlaczego przy lekturze raz za razem robiłam klasycznego facepalma.
Tytuł książki, który musiałam oczywiście sprawdzić, bo nie pamiętałam, to "Klinika śmierci", co samo w sobie zapowiada, że będzie grubo. Ale po kolei.

1. Główna bohaterka jest ambitną dziennikarką, która nie waha się poruszać tematów tabu, narażać się wysoko postawionym osobom itp. Mimo młodego wieku błyskawicznie pnie się po szczeblach kariery i jest największą gwiazdą najpopularniejszej w kraju stacji telewizyjnej. Jest oszałamiająco piękna, ma blond włosy, uderzająco błękitne oczy i figurę modelki Victoria's Secret. Dodatkowo jest błyskotliwie inteligentna i niepełnosprawna w nieznacznym stopniu, bo chodzi o kuli, co znosi z wielką cierpliwością i nie pozwala się w niczym wyręczać. Ma w chuj kasy.

2. Siostra głównej bohaterki pracuje w agencji reklamowej, ale równo doi z pieniędzy bogatego ojca. Jest oszałamiająco piękna, ma śniadą cerę, czarne włosy i figurę modelki Victoria's Secret (bez kitu, schemat jak z kreskówki o dobrej i złej księżniczce). Jest wredną suką i ostentacyjnie próbuje odbić siostrze męża. Puszcza się na prawo i lewo, nie wahając się uprawiać seksu dla korzyści materialnych, awansu itp., ale okazuje się, że za jej przedmiotowym podejściem do mężczyzn kryje się wrażliwe i zranione serce. Ma w chuj kasy.

3. Mąż głównej bohaterki jest zabójczo przystojnym zawodowym koszykarzem. Bardzo kocha żonę, o czym wspomina za każdym razem, gdy jej siostra macha mu cyckami przed nosem. Mimo licznych obowiązków uprawiają seks gdzie popadnie po kilka razy dziennie i bardzo starają się o dziecko, którego brakuje im do pełni szczęścia. Ma w chuj kasy.

4. Ojciec głównych bohaterek, bezduszny polityk konserwatywnej partii. Kocha swoją rodzinę, ale ponad nią przedkłada karierę polityczną i reputację w parlamencie. Hipokryta ukrywający bez skrupułów niewygodną prawdę. Ma w chuj kasy.

Poza tym mamy jeszcze następujące postacie: psychopatyczny superzabójca w garniturach Hugo Bossa, żywiący się kawiorem i Don Perignon, zwracający się do kobiet per "mała"; nawiedzony kaznodzieja piętnujący współczesny świat za rozpustę i ciągnący kasę od zaślepionych wyznawców; twardy glina pijący whisky; roztargniony naukowiec w niemodnych ciuchach.

Raczej nie spodziewam się po tego typu książkach wyrafinowanych profili psychologicznych i nie po to też je czytam... No ale bez przesady. Nie chodzi też o to, żeby głównym bohaterem był gruby pracownik stacji benzynowej mieszkający na zapleczu sklepu, ale obsadzenie w roli dobrego bohatera przynajmniej kogoś wyglądającego normalnie byłoby nie od rzeczy.

P.S. U Mastertona występuje coś podobnego w wersji porno, te samozaciskające się waginy i penisy do kolan... Ale o tym może innym razem.

Sailor Moon - nowa seria

Ponieważ jutro się bronię i powinnam czytać o prawie gospodarczym, poczytałam jak dotąd o nieletnich mordercach, jakichś metalowych kulach sprzed dwóch miliardów lat, napoczęłam "Dziewczyny atomowe" i zapoznałam się z nowo nakręconym odcinkiem Sailor Moon.
Co jak co, ale Sailor Moon to była magia. Pamiętam, że chodziłam do zerówki na zmiany (trochę jak teraz, tylko w zerówce nie miałam nocek) i oczywiście popołudniówki były najfajniejsze, bo przedtem siedziałam u babci, żarłam pałeczki lodowe, maczugi i inne gówna, oglądając bezczelnie odmóżdżającą ramówkę Polsatu, obejmującą wówczas sporo chińskich bajek i meksykańskich telenowel. Jakieś Candy Candy, klasyki typu "Mała Księżniczka" i Juliusz Verne poprzerabiane na kiepskie anime, Luz Clarita i inne programy dla upośledzonych.


Jaki paździerz xD W sumie nawet nie pamiętam, o czym to było, ale tej czołówki nie zapomnę.

Moja mama była raczej przeciwna oglądaniu chińskich bajek, które uważała za głupie. W sumie nie sposób nie przyznać racji. Jakoś na pierwszym roku wzięłam się ponownie za Czarodziejkę i stwierdziłam, że to faktycznie jest mega głupie. Ale za to jakie fajne. W końcu wykończyła mnie słaba jakość i ta dziwna lektorka, ale moja współlokatorka obejrzała twardo wszystkie serie. Na polskiej wikipedii jest dużo ciekawych informacji o kwiatkach z polskiego przekładu Sailor Moon, m.in. wyjaśnienie, dlaczego swego czasu dziewczyny wykrzykiwały jakieś pierdoły typu "groch fasola".

(Zawsze byłam Czarodziejką z Merkurego, bo też miałam krótkie włosy i dobrze się uczyłam. Jeśli natomiast chodzi o Power Rangersów, to byłam różową.)

Za trzecim razem pogłoski o nowej serii okazały się wreszcie prawdziwe i mam okazję, by oglądać stuningowaną Czarodziejkę od pierwszego odcinka. Wrażenia jak najbardziej pozytywne. Po pierwsze - fabuła pozostała niezmieniona, czyli bezdennie głupia (rusza megawyprzedaż biżuterii, babki rzucają się jak stonka na łęcinę, a później okazuje się, że wszystkie stały się marionetkami demona wcielonego we właścicielkę sklepu). Po drugie - niezmienione pozostały też te wszystkie tępe gagi ze spadaniem ze schodów, jedzeniem na lekcji i beką z klasowego kujona. I nadal strasznie mnie to bawi.

Jak widać, w nowej wersji dziewczyny są zdecydowanie bardziej odpicowane. Animacja jest bardziej profesjonalna, co niby jest fajne, ale stara wersja miała pod tym względem swój urok - te wielkie krople na mordach pojawiające się w chwilach zdenerwowania... Plus inne dziwne przejawy mimiki postaci, pojawiające się szczególnie w chwili kolejnej wtopy Bunny.
Mimo ewidentnej głupoty Czarodziejka ma pozytywne aspekty i jakbym miała córkę czy coś, to bym jej puszczała. Przede wszystkim ten odwieczny, poprawiający samoocenę schemat nieogarniętej, niedocenianej osoby odkrywającej swoje super moce. Cały czas czekam, aż mi się to w końcu przytrafi, a tu dupa.
Równie istotny jest jednak wątek girl power. Nie da się ukryć, że Bunny i jej koleżanki to maksymalne pustaki, ale jak przychodzi co do czego, okazuje się, że ważna jest dla nich ludzkość, rodzina, bóg honor ojczyzna, prawdziwa przyjaźń itp. A w openingu nowej serii pojawia się tekst, że "nie jesteśmy beznadziejnymi dziewczętami, które potrzebują ochrony mężczyzny" (cytuję za fanem chińskich bajek, który zrobił przekład). Schematy pomału się zmieniają, ale do niedawna w europejskich produkcjach dla dzieci ciężko było o silne postacie dziewczyn/kobiet, a to się ceni.


P.S. Powinnam chyba jeszcze napisać o tym, jak bardzo mam wyjebane na mundial, więc piszę. Mam wyjebane na mundial mocno.

Dlaczego jestem za Stannisem?

Z okazji imponującego finału czwartego sezonu "Gry o tron" pragnę podkreślić, że od początku byłam za Stannisem. Czytałam książkę (aczkolwiek nie uważam się z tego powodu za fajną i nie będę robić spoilerów) i też byłam za Stannisem. Dlaczego nie za Starkami czy Daenerys, którzy są tacy dobrzy i szlachetni? Dlaczego nie za Lannisterami, którzy są tak chytrymi skurwysynami (cóż za rym)? Kilka subiektywnych powodów poniżej.

1. Nikt go nie lubi.
Ponoć założenie Martina w pierwszym tomie było takie, że skoro wszyscy uznali Neda Starka za głównego bohatera i go polubili, to go zabije. I tak po kolei ze wszystkimi. Logicznym jest zatem, że skoro Stannisa nikt nie lubi (bo jak tu lubić takiego starego, nudnego dziada w typie urzędasa, który nawet nie ma smoków ani nic), to są spore szanse, że dożyje końca serii. Facet po prostu nie wzbudza jakichś szczególnych emocji, w przeciwieństwie np. do Roba (którego śmierć zasmuciła liczne grono fanów) czy Joeffreya (którego śmierć wszystkich uradowała), co znacząco zwiększa jego szanse.

2. Jest betonem.
Nie ma to tamto, nie ma że dziwki, wino, turnieje i intrygi, tylko obowiązek, bóg honor ojczyzna, rodzina (jaka by nie była) i te inne. Klasycznym przykładem jest polski wątek w GoT, czyli wątek Cebulowego Rycerza, który gwoli sprawiedliwości stracił palce i zyskał szlachectwo. Co prawda Starkowie również byli mega honorowi itp., ale zbyt miętcy i nie za dobrze na tym wyszli. Teraz Starków mogących realnie rządzić nie ma, północ to każdy by chciał, a robić nie ma komu, tylko Stannis przybył bronić cywilizacji białego człowieka przed mamutami.
Niby jest tak, że oficjalne prawo do tronu mają Stannis i Daenerys (1:1), on ma magię, ona ma smoki (2:2), ale on za to nie bawi się w zbawcę świata, nie porywa się z motyką na słońce, jest po prostu totalnym betonem, nie do ruszenia. Pomału, bez gwałtownych ruchów, buduje swoją siłę na północy, czyli blisko centrum wydarzeń, a nie na jakichś Wyspach Bergamutach bez kanalizacji i internetu, gdzie jest tak gorąco, że można tylko hodować kozy i niewolników. Czyli wychodzi 3:2 dla Stannisa.

3. Jest fanatykiem religijnym.
Odkąd przeczytałam "Bojaźń i drżenie" lubię fanatyków religijnych, tzn. tylko w teorii, bo katoli ani muslimów nie lubię, ale dopóki nikt nie przyjdzie i nie spali mnie na stosie za niewyznawanie Pana Światła, to spoko. Ciekawa jest ta ich wiara zresztą, coś w stylu gnozy. Zastanawiam się tylko, czy w praktyce po przejęciu Żelaznego Tronu Stannis narzuciłby wszystkim swoją religię, bo byłoby to co najmniej głupie, biorąc pod uwagę fakt, że wszyscy normalni ludzie wyznają Siedmiu. Ale mniejsza z tym, jak wiadomo z historii, wierzeniami można umiejętnie manipulować, a wyznawanie Pana Światła przynosi przynajmniej wymierne efekty w praktyce. Nawet jeśli to manipulacja Melissandre i tak naprawdę to jakiś Szatan zabił Renly'ego, to i tak są efekty, a czy ktoś widział, żeby Siedmiu komuś pomogło? No właśnie.

P.S. Tak btw to R'hllor sam wybiera narzędzia, którymi wypełnia swoją wolę, więc można obstawiać, że połowa zgonów w GoT była jego dziełem.

Odszkodowanie za kota - z życia konsultanta

Różne reklamacje wprowadzałam, od takich, gdzie klient twierdzi, że ma naliczone opłaty za połączenia których na sto procent nie wykonywał (nawiedzony) po oddawanie 31 gr odsetek, przy czym koszt rozmowy z BOK jest trzy razy większy (wyłudzacz). Ale to, co opowiedziała mi koleżanka pracująca niegdyś w CP, przebija wszystko.

Stereotyp odnośnie CP jest taki, że siedzi się dzień w dzień po czternaście godzin (u nas się tak nie da - doba pracownicza itp., a czasem by się przydało), kolejki sięgają dwustu klientów czekających na połączenie, za to idzie zarobić. Osobiście bym raczej nie chciała tam pracować, bo po pierwsze nie ogarniam TV, a po drugie klienci biznesowi są tak wkurwiający, że wolę nawet nie myśleć, co się dzieje na indywidualce. Fakt faktem, że odsetek nawiedzonych oszołomów i zwykłych idiotów jest zdecydowanie większy.

Historia pierwsza. Dzwoni klientka w sprawie popsutego dekodera. Konsultantka pyta, jak to się stało. Otóż klientka miała kota. Kot był już stary i zdarzało mu się popuszczać. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności zdarzyło mu się to akurat, gdy leżał na dekoderze. W efekcie dekoder się sfajczył, a kot razem z nim. Klientka żądała odszkodowania od CP.
- W takim wypadku odszkodowanie nie przysługuje, a wymiana dekodera będzie odpłatna - informuje konsultantka.
- Ale jak to?
- Zgodnie z umową opłatę ponosi się w przypadku zalania wodą...
- PANI, ALE TO SIKI BYŁY!

Druga, bardziej pozytywna historia z kotem w roli głównej. Koleś wysłał wypowiedzenie umowy, pod którym oprócz jego podpisu widniały odciski kocich łapek z informacją, że koty też wypowiadają umowę. Plus jeszcze jeden dopisek, że pies się nie podpisał, bo pies ma wyjebane na CP i nie ogląda telewizji.

Dzwoni z kolei przejęty facet i zaczyna opowiadać:
- Wie pani co, oglądam właśnie Polo TV i leci świetny kawałek "Ona tańczy dla mnie". Oglądam, oglądam, a tu nagle brak sygnału. I już nie tańczy!

W obecnej pracy z kolei najbardziej uwielbiam ludzi, którzy biorą telefony w abonamencie dla firm dla całej rodziny, a potem okazuje się, że teściowa wysyła smsy do wróżbity Maciej, a szwagier wziął zakupiony telefon i spierdolił z nim do Niemiec. Do kogo mają pretensje? Do operatora.

Koleżance wpadła ostatnio klientka, która po odebraniu połączenia rozpoczęła rozmowę słowami "kurwa mać". Na to koleżanka zripostował "miło mi, Agnieszka jestem". Chwila ciszy. Klientka się rozłączyła.