Listen (spoilery)

Wyjątkowo zgadzam się z większością fandomu i uważam najnowszy odcinek Doktora, "Listen", za jeden z najlepszych ever. Serio. "Podróż do wnętrza Daleka" zachwyciła mnie pod wieloma względami, odcinek w starym dobrym stylu, w dodatku nawiązujący do Dziewiątego, ale dupy mi nie urwał. "Robot z Sherwood" - zabawny, sympatyczny, z ładną klamrą kompozycyjną, absolutnie cudowny Dwunasty walczący łyżką i średniowieczne roboty... Ale jakoś wolę odcinki toczące się współcześnie bądź w przyszłości niż te typowo historyczne. "Listen" mnie powaliło od początkowego wykładu, poprzez interesujący wątek randkowy i szaloną, niebezpieczną ciekawość Doktora, po puentę - jak na mój gust nieco zbyt sentymentalną, ale bardzo dobrze podsumowującą całość. Fantastic.



Po pierwsze: sam pomysł z istnieniem stworzenia, które ewolucyjnie wykształciło umiejętność ukrywania się do tego stopnia, że nikt nie wie o jego istnieniu, jest tak bardzo creepy.
Po drugie: fakt, że Doktor zamierza zbadać sprawę, nie zważając na własne bezpieczeństwo i mając wywalone na opinię społeczną, ujawnia po raz kolejny jego inność, egoizm i wyobcowanie. W porównaniu z dwoma poprzednikami jest prawdziwym kosmitą, jest samotnym geniuszem. Kwestia "I want to know" ma moim zdaniem szansę stać się kultowym cytatem.
Po trzecie: Clara zaczyna się rozkręcać i posiadać osobowość, zarzut idealności i bycia Mary Sue traci rację bytu, biorąc pod uwagę fakt, że gadatliwością i bezmyślnością potrafi zepsuć dobrze rokującą relację. Nareszcie jest Clarą, a nie Impossible Girl. Wątek z Dannym Pinkiem jest o tyle interesujący, że nie jest to kolejny Rory/Mickey, który lata za dziewczyną i konkuruje z Doktorem, lecz posiada własną historię, własne problemy i traumy. Liczę na rozkręcenie wątku i co najmniej kilka podróży z udziałem Danny'ego.
Po czwarte: Fabuła jest cudownie spójna, pozbawiona dziur, a przy tym nie zwalnia ani na chwilę. Nie ma ani jednej zbędnej sceny w tym odcinku, wszystko jest dopięte na ostatni guzik, a przy tym pozostawia pole do popisu dla wyobraźni, porusza i daje do myślenia. Szalenie spodobał mi się wątek pierwszego podróżnika w czasie w historii Ziemi, który omyłkowo utknął w dalekiej przyszłości jako ostatnia istota ludzka. Znowu creepy.



Najlepsze cytaty:

Listen! Question! Why do we talk out loud when we know...we're alone?
Conjecture... because we know we're not.
Evolution perfects survival skills.
There are perfect hunters. There is perfect defence.
Question - why is there no such thing as perfect hiding? Answer! How would you know?
Logically, if evolution were to perfect a creature whose primary skill were to hide from view -
how could you know it existed?

Posłuchaj!Pytanie! Dlaczego mówimy na głos,kiedy wiemy... że jesteśmy sami?
Przypuszczalnie... ponieważ wiemy, że nie jesteśmy.
Ewolucja zachowuje umiejętności potrzebne do przetrwania.
Istnieją doskonali drapieżnicy. Istnieje doskonała obrona.
Pytanie: dlaczego nie ma czegoś takiego, jak doskonałe ukrycie? Odpowiedź! Skąd możemy wiedzieć?
Logicznie rzecz ujmując, jeśli ewolucja wytworzyła istotę, której zasadniczą umiejętnością jest ukrywanie się,
skąd można wiedzieć o jej istnieniu?

Początkowy wykład Doktora sama w sobie stanowi zapowiedź, że będzie grubo. Spodziewałam się kolejnych tajemniczych istot w rodzaju Ciszy czy Płaczących Aniołów, ale z drugiej strony fakt, że kwestia ta pozostała niewyjaśniona, bardzo mocno oddziałuje na wyobraźnię. Niemniej jednak mam cichą nadzieję, że w kolejnych odcinkach przewinie się jeszcze wątek perfekcyjnego ukrycia. Jest zbyt dobry, żeby zakończył się na tym jednym.


Doctor: Your childhood! The West Country Children's Home. Gloucester - by the ozone level and the drains, mid-'90s.
You must have been here when you had the dream.
Clara: Never been to Gloucester in my life and I've never lived in a children's home.
Doctor: You probably just forgotten - have you seen the size of human brains, they're hilarious.

Doktor: Dom dziecka West Country. Gloucester - sądząc po poziomie ozonu i studzienkach kanalizacyjnych, połowa lat 90. Musiałaś tu być, kiedy przyśnił ci się sen.
Clara: Nigdy w życiu nie byłam w Gloucester. I nigdy nie byłam w domu dziecka.
Doktor: Pewnie zapomniałaś. Widziałaś wielkość ludzkich mózgów, przekomiczne.

Złośliwy stary pierdziel <3 Rozbraja mnie jego nieogarnięcie i brak taktu, ale w końcu to zagubiony kosmita po przejściach, a nie miły facet do porandkowania. Dobry kierunek rozwoju postaci i miła odmiana po Jedenastym.



Doctor: I can't find him. Can you find him?
Clara: Find who?
Doctor: Wally.
Clara: Wally? He's nowhere in this book. It's not a Where's Wally one.
Doctor: How would you know? Maybe you just haven't found him yet.
Clara: He's not in every book.
Doctor: Really? Well, that's a few years of my life I'll be needing back.

Doktor: Nie mogę go znaleźć, ty potrafisz?
Clara: Znaleźć kogo?
Doktor: Wally’ego.
Clara: Wally’ego?
Doktor: Nie ma go w tej książce.
Clara: Bo to nie jest „Gdzie jest Wally?”.
Doktor: Skąd wiesz? Może po prostu jeszcze go nie znalazłeś.
Clara: Nie w każdej książce jest.
Doktor: Naprawdę? No to chyba kilka lat z mojego życia będę musiał jakoś odzyskać.

I ponownie: dzieją się przerażające rzeczy, a Doktor szuka Wally'ego i wali tekstami z dupy. Jak dotąd w nowym sezonie wyrażał już pogardę dla przytulania, przekomarzania się i instynktu rodzicielskiego. Mili ludzie to zaraza.


Let me tell you about scared. Your heart is beating so hard, I can feel it through your hands. There's so much blood and oxygen pumping through your brain, it's like rocket fuel. Right now, you could run faster and you could fight harder, you could jump higher than ever in your life, and you are so alert it's like you can slow down time.
What's wrong with scared? Scared is a superpower.

Opowiem ci jak to działa. Twoje serce bije tak szybko, że mogę to wyczuć na twojej ręce. Do twojego mózgu dociera tak mnóstwo krwi i tlenu, to jak paliwo rakietowe. Właśnie teraz możesz biegać szybciej, walczyć lepiej i skakać wyżej niż w jakimkolwiek innym momencie i jesteś tak uważny, że czujesz, jakby czas zwalniał. Co złego jest w strachu? Strach to supermoc.

Ważna nauka: negatywne emocje są tylko ewolucyjnym przystosowaniem dla obrony przed niebezpieczeństwem. Jako że jestem znerwicowanym człowiekiem z racjonalnym podejściem do rzeczywistości, niejednokrotnie bardzo pomogła mi ta świadomość. I za to uwielbiam Doktora.


Clara: Jesteś idiotą.
Doktor: Wiem.

Kosmos w Zachęcie

Uwielbiam sztukę współczesną, dawną w większości hejtuję (muszę ogarnąć sobie jakiś terminarz hejtu, bo się nie wyrabiam). Pospolity pogląd na sztukę współczesną głosi, że jest to biały kwadrat na białym tle (też nie lubię abstrakcji, ale u Malewicza chodziło o fakturę, do kurwy nędzy) bądź też genitalia na krzyżu (praca przeciętna, standardowo nagłośniona przez oszołomów, którzy nigdy nie widzieli fiuta, ale sam przekaz ciekawy). Jak również, że ŁO JEZU CO TO JEST MOJA CÓRKA LAT 7 MOGŁABY TO NARYSOWAĆ. Ale jakoś nie narysowała, głupia krowo.

No dobra, wyżyłam się. Kilkaset lat temu mogliśmy se namalować Maryjkę albo pejzaż, albo scenkę rodzajową, przy czym jeśli Maryjka miała inny atrybut niż zwykle, to już się nie nadawała do powieszenia w kościele. Jeśli gdzieś pojawiła się goła dupa poza kontekstem mitologicznym, brudny, brzydki i biedny człowiek bądź też grubo i topornie kładziona farba w żywych kolorach (vide impresjoniści), to był skandal i obraza majestatu. A teraz możesz ulepić figurkę z gówna, ze śniegu, albo nie wiem, z części komputerowych, i jak będzie dobra, to będzie ok. Nie mówiąc już o takich formach twórczości jak wideo czy instalacja. Większe możliwości, zero ograniczeń i siłą rzeczy w morzu prac banalnych i wtórnych znajdują się takie perełki, że szok. Poza tym współczesna sztuka jest zdecydowanie bliższa człowiekowi, bo de facto człowiek jest jedynym sensownym tematem. Wszystko odnosi się do człowieczeństwa, ponieważ kluczem do wszystkiego jest odbiorca. Jeśli w czymś odnajdziesz kawałek siebie i poruszy to w tobie cokolwiek, nie mając przy tym zastosowania praktycznego - jest to sztuka. Taka moja ułomna definicja.

Jestem wdzięczna cywilizacji planety Ziemia za polskiego busa i darmowe wejścia do galerii. I za GPS w telefonie.

Foteczki wykonał Spongebob.



Na wystawie o nieco przydługim, acz wiele mówiącym tytule "Kosmos wzywa. Nauka i sztuka w długich latach 60." można znaleźć nie tylko prace stricte artystyczne, lecz również stare urządzenia, komputery, fragmenty kronik filmowych, które w oderwaniu od współczesnego sobie kontekstu przybierają wymiar uniwersalny, ideowy.



W bloku wschodnim też powstawało przaśne science-fiction, głównie krótkie formy, bardzo interesujące ze współczesnego punktu widzenia. Filmy tego typu kręcił m.in. Zanussi, natomiast Penderecki zrobił sporo muzyki inspirowanej kosmosem, która rozbrzmiewa w większości sal wystawowych. No i jest również Janusz Majewski, jak zwykle nawiedzony.



Ilustracje polskich grafików do powieści s-f. Niesamowite.



Bajki robotów :)



A tu klasyg - malarstwo, mogłabym mieć to na ścianie.



Sztuczne formy biologiczne.



To ja, wielki generał Hermaszewski, mówię do ciebie z gwiazd.



Budownictwo kosmiczne. Architekci tworzący tego typu projekty mieli totalną fazę na kuliste konstrukcje. Najciekawszy z tego wszystkiego był projekt budynku...



...służącego tylko i wyłącznie deprywacji sensorycznej. Jak zostanę milionerką, to wybuduję coś takiego, będzie faza jak z "Odmiennych stanów świadomości".



Są i projekty scenografii do filmów.





Plus sporo abstrakcji w stylu op-art, zabawy ze światłem, dźwiękiem i fakturą. Sama organizacja wystawy z metalowymi rusztowaniami i starym sprzętem wideo robi niemałe wrażenie.



Death to videodrome, long live the new flesh!



Jak powiedział mój znajomy, kiedy mu spodnie pękły w kroku: zoba, jajo.



Wystawa retrofuturystyczna, hauntologiczna, z lekką nutą Krainy Grzybów, przenosi nas do innego świata, w którym mieszkamy w superjednostkach i wszystko działa na napęd atomowy. Do obczajenia w Zachęcie do końca września.

Żelazna Rada, czyli wtf China?

Po lekturze "Żelaznej Rady" z przykrością stwierdzam, że ostatni tom cyklu Chiny Mieville'a o Nowym Crobuzon został napisany na odpierdol. A szkoda, bo sam pomysł miał duży potencjał.

Wstawiam chujową okładkę, bo książka jest chujowa.

Krótki zarys fabuły: ekipa dysydentów ucieka z Nowego Crobuzon, ścigani przez milicję przemierzają koszmarne i skrajnie niebezpieczne obszary pustyń i bagien, poszukując na wpół mitycznej Żelaznej Rady. Równolegle prowadzona jest retrospekcja wyjaśniająca genezę Rady. Nowe Crobuzon buduje kolej żelazną przez cały kontynent, pociągiem roboczo-mieszkalnym wyrusza w drogę ekipa ludzi, przetworzonych i innych ras. Warunki pracy są kijowe, więc robotnicy strajkują, wielu z nich ginie, ale ostatecznie dzięki taumaturgii i golemom udaje im się wyprowadzić nadzorców i milicję w pole, burzą za sobą most i wyjeżdżają na odludzie, gdzie zakładają własną pociągową komunę. Po wielu latach w Nowym Crobuzon wybuchają zamieszki, niezadowoleni z władzy ludzie podtrzymują legendę o Żelaznej Radzie, która ma im pomóc.

Dlaczego książka jest kijowa?

1. Fabuła jest niespójna, chwilami (zwłaszcza pod koniec) posuwa się bardzo szybko, ale przez większość czasu wlecze się jak pociąg Żelaznej Rady przejeżdżający akurat przez Polskę, do tego dochodzi cała masa wątków z dupy, np. Spiral Jacobs i jego śmiertelnie groźny stwór z innego wymiaru.

2. Wtórność. Nie wiadomo, jakie jeszcze skrajnie groźne niebezpieczeństwo dorzucić, żeby bohaterowie mieli jeszcze bardziej przejebane? Ww. potwór z innego wymiaru sprawdza się idealnie, mniejsza z tym, że nikt go nie widział, nikt nie wie o co chodzi i nie wiadomo za bardzo, co takiego miałby zrobić.

3. Polityka, polityka i jeszcze raz polityka. Połowa scen z Nowego Crobuzon to opisy podziemnych działań opozycjonistów, bibuła i te sprawy. Plus strajki i inne chuje muje, nie mam nic przeciwko takim wątkom, o ile nie dominują w historii, po fantastyce spodziewam się jednak czegoś więcej, jakbym sobie chciała poczytać o niedoli robotników, to bym poczytała Zolę. Albo kurwa pozytywistów.

4. Gender. Główny bohater jest homoseksualistą. Fajnie by było, gdyby służyło to w jakiś sposób fabule, np. gdyby wyrzucili go za to z pracy i przez to zaczął walczyć z systemem. Ale nie, gdzie tam, on po prostu jest homo, a później okazuje się, że w sumie co drugi jest homo i w każdej grupce trzech brudnych wieśniaków zgarniętych po drodze z pola znajdzie się jakiś, który chce się z nim przespać.

To by było na tyle, oczywiście książka ma dobre momenty. Bardzo podobał mi się rozdział o badaniach etnograficznych rasy żyjącej na bagnach, której kulturę zniszczył następnie przemysł. Podobał mi się przejazd przez krainę Momentu, gdzie szczelina czasoprzestrzenna spowodowała niespodziewane i absurdalne zniszczenia, a powracający z niej ludzie doznają przypadkowych i szokujących mutacji. Niemniej jednak po lekturze stwierdzam, że potencjał serii o Nowym Crobuzon wyczerpał się całkowicie. A szkoda.

Ksiądz Kto - polska wersja Doktora

Repostuję za tą stronką.



Ksiądz Kto?

A Pozzitive Production by the TVP

Po sukcesie Szczepana oraz Niemożebnych TVP ma zaszczyt przedstawić kolejną produkcję, tym razem dla miłośników dramatu obyczajowego.

Ksiądz Kto? powraca na ekrany polskich telewizorów. Starsi widzowie z pewnością pamiętają emitowany w latach 60. kultowy, czarno-biały serial o księdzu zmagającym się z trudami duszpasterstwa w czasach wczesnego PRL.

Do prowincjonalnej mazowieckiej wioski Mofaciny przybywa nowy proboszcz, tajemniczy Ksiądz Kto. Swoim niecodziennym ubiorem ekscentryczny duchowny od razu przyciąga uwagę skupionych w kółku różańcowym parafianek: nosi glany, turban, a pod koloratką żabot, o którym uparcie twierdzi, że jest zajefajny. Często też używa swojego sonicznego kropidła.

Pierwszą parafianką, która poddaje się urokowi Księdza jest właścicielka miejscowego lumpeksu, Róża Tylińska, którą ten zwabia do swojego niebieskiego konfesjonału ze zniczem na czubku, obiecując, że pokaże jej cuda czasu i przestrzeni. Życie w Mofacinach nie jest tak beztroskie jak mogłoby się wydawać – spokój nieustannie zakłócają krępi bojówkarze prawicowej partii Daleko od Sodomy, używający jako broni trzepaczek do jajek i przepychaczy do toalet oraz głoszący hasła eksterminacji lewaków. Ksiądz i Róża przekonują jednego z nich do zostania ministrantem, a następnie ratują wiejską szkołę przed atakiem zmutowanych nietoperzy, w czym pomaga im starsza parafianka, Sara Janina Kowalska i jej piesek z metalową nogą.

Z inną członkinią kółka różańcowego, szkolną pielęgniarką Martą Janowską, Ksiądz powstrzymuje zapędy złowrogiego wójta-komunisty Masztalskiego, który chce utworzyć w Mofacinach PGR swojego imienia. To jednak nie koniec ich przygód – w miejsce komunisty Masztalskiego pojawia się armia biurokratów z Urzędu ds. Cyfryzacji, których celem jest informatyzacja wszystkiego, co się rusza i ma kod pocztowy. Zgoła inne zamiary względem wszystkiego, co ma kod pocztowy ma policjant Jacek Harkotny, miłośnik ortalionowych kombinezonów oraz posiadacz stylowej czarnej Wołgi.

Kolejną parafianką w niebieskim konfesjonale jest księgowa Dorota Szlachta, która odkrywa machlojki w miejscowej aptece sprzedającej pigułki na cellulit. Ksiądz i Dorota wspólnie powstrzymują też małego geniusza stojącego na czele szkolnego kółka ekologicznego, które chce zakazać w Mofacinach palenia liści na zimę. W trakcie trwania serialu Ksiądz spotyka też Ryfkę Singer, swoją miłość z czasów seminarium, a obecnie doktor historii sztuki, która przybywa, by badać stiuki w miejscowej bibliotece.

W najnowszym odcinku we wsi pojawia się nowa parafianka, panna Klara, która zwróci uwagę Księdza na morderczy lód na schodach kościoła i spróbuje odciągnąć go od posługi kapłańskiej…

China Mieville, czyli najdziwniejsza fantastyka ever

Po lekturze "Blizny" mogę stwierdzić, że China Miéville to najlepszy autor fantastyki, jakiego czytałam. Może pomijając Dukaja, z tym że Dukaj to całkiem inna półka, bo jest dość mocno intelektualny i wymaga pewnego wysiłku przy lekturze. Patologicznie nie cierpię fantasy w klimatach tolkienowskich, jeśli sięgam po coś z tej półki, to musi to być nietypowa pozycja. Miéville (tak jak zresztą i Dukaj) zaliczany jest do nurtu new weird, który - jak to zwykle bywa - mieści wszystko, czego nie obejmują wąskie ramy gatunków fantasy, science fiction i horror.

Jak dotąd przeczytałam "Krakena" (historia o zniknięciu wielkiej kałamarnicy z British Museum w alternatywnym Londynie oraz o czczącej kałamarnicę sekcie, która wyczekuje apokalipsy), "Miasto i miasto" (kryminał, akcja toczy się w mieście leżącym na pęknięciu czasoprzestrzennym, w wyniku którego powstały dwa jednocześnie istniejące miasta, przy czym przekraczanie granicy między nimi stanowi absolutne tabu) oraz dwa tomy z trylogii crobuzońskiej - "Dworzec Perdido" i "Bliznę". Dwie ostatnie pozycje wywarły na mnie największe wrażenie. Okładki polskich wydań są chujowe, więc zilustruję notkę fanartami.

ze strony http://cormacmcevoy.blogspot.com/

Miasto Nowe Crobuzon, nad którym góruje tytułowy dworzec Perdido wraz z główną wieżą milicyjną, jest zamieszkiwane przez standardowych ludzi oraz ludzi-kaktusów, khepri (kobiety-owady - jak to u owadów bywa, samce są bezmózgimi trutniami), vodyanoi (ludzie-żaby) oraz przetworzonych, którzy dla celów przemysłowych bądź na skutek kary zostali wyposażeni w metalowe części, dodatkowe kończyny etc. Główny bohater, Isaac Grimnembulin, genialny naukowiec, jest w potajemnym związku z artystką Lin, khepri. Pewnego dnia odwiedza go garuda, człowiek-ptak z pustynnych obszarów, który został wygnany, pozbawiony skrzydeł i szuka sposobu, by znowu móc latać. Isaac bada teorię lotu, jednocześnie pracując nad perpetuum mobile - maszyną uwalniającą energię kryzysu - i nieopatrznie wypuszcza na wolność niebezpieczne istoty manipulujące podświadomością.

Dalej mamy totalną jazdę w tym samym stylu, świadome maszyny, potężnego megapająka z innego wymiaru itp. Ponad 500 stron, ale akcja toczy się szybko, zresztą samo odkrywanie świata przedstawionego wciąga. Postacie i ich dylematy również są wiarygodne, ale mniejsza z tym, nie przeszkadzałoby mi nawet drewno, bo szklarnia-getto dla kaktusów, bo składanie jaj, bo wymyślone przez autora dziwne narkotyki, bo milicyjne kolejki na kablach i sterowce, bo burdel przetworzonych, omg. Funkcjonuje tu oczywiście również magia, ale nie sztampowe gówno w stylu fantasy, tylko raczej alternatywna fizyka.

http://www.majoh.com/

Bellis Coldwine, lingwistka, ucieka z Nowego Crobuzon drogą morską po wydarzeniach z pierwszego tomu. Pod pokładem w tragicznych warunkach przebywają przetworzeni, podróżujący do kolonii karnej. Statek zostaje porwany przez piratów, którzy przyłączają go do Armady - ogromnego pływającego miasta złożonego z zaginionych statków, zamieszkanego przez osoby porwane, uciekinierów i renegatów, rządzonego przez fanatycznych Kochanków, poznaczonych identycznymi bliznami. Na Armadzie przetworzeni i inne rasy posiadają pełnię praw, nic dziwnego, że większość nowo przybyłych szybko przystosowuje się do nowej sytuacji, Bellis jednak zamierza uciec i nawiązuje kontakt z crobuzońskim szpiegiem, który jak się okazuje ma swoje własne cele i własne, przerażające moce.

Równolegle toczy się wątek chłopaka okrętowego, który nawiązuje romans z przetworzoną (od kolan w dół zmienioną w maszynę parową na gąsienicach) oraz Tannera Sacka, byłego więźnia tak lojalnego wobec Armady, że daje się przetworzyć w istotę wodną, by lepiej i wydajniej pracować na rzecz tajemniczego projektu Kochanków. Ci tymczasem planują usidlić awanka, gigantyczną istotę z innego wymiaru, by zyskać możliwość dowolnego przemieszczania dryfującego bezwładnie miasta. W tym celu planują wyprawę na wyspę ludzi-moskitów, izolowaną ze względu na ich skrajnie niebezpieczne, żądne krwi samice. Dalej akcja leci już z górki, o wiele dynamiczniej niż w Dworcu Perdido. Intrygi polityczne, nieznane przerażające moce, przemoc, zamieszki, krwiożercze istoty nie do ogarnięcia wyobraźnią...

Generalnie autor ma w sobie coś z Martina, mianowicie lubi znęcać się nad bohaterami. Dużo jest w tym okrucieństwa i niesprawiedliwości, ale tym samym - konsekwencji oraz psychologicznego realizmu.

A tu sam autor, kulturoznawca i lewak w chuj. Fajna dziara. Od jutra biorę się za trzecią część, napiszę, jak było.

Nareszcie Dwunasty (spoilery)

Jakoś dobrnęłam do końca siódmego sezonu, chwilami Matt Smith zaczął ujawniać dość nieoczekiwane cechy i nieco zyskał w moich oczach, niemniej jednak zmęczył mnie niemożliwie. Jeśli chodzi o finał, to spodziewałam się czegoś typu "nadpiszemy czas i to sprawimy, że to wszystko nigdy się nie wydarzyło", wersja z czasoprzestrzenną transmisją z Gallifrey (czy jakoś tak) bardzo zgrabnie wyjaśnia kolejną regenerację i stanowi efektowne zwieńczenie opowieści, która moim zdaniem chyliła się ku upadku (jak mawiała pani od historii z liceum). Dupy mi nie urwało, ale było dobrze.

Potem przeczytałam ten wywiad z Capaldim od tej pory i byłam zajarana nowym sezonem niczym flota Daleków. Po pierwsze: facet jest wkręcony w temat, wychowany na Doktorze i lekko nawiedzony. Po drugie: zapowiada koniec z przesłodzonymi relacjami. Doktor ma być Doktorem, ma być ekscentryczny, dziwny, ma nie rozumieć do końca ludzkiej perspektywy.



I faktycznie Dwunasty jest mocno zagubiony w czasie i przestrzeni, czego zapowiedź mieliśmy w finale (problem ze sterowaniem Tardis). Nowy sezon zaczyna się z rozmachem: w wiktoriańskim Londynie pojawia się tyranozaur, który wypluwa niebieską budkę. Doktor i Clara trafiają do Madame Vastry, która próbuje ogarnąć jego kompulsy i ADHD, a Clara przeżywa, że jest siwy. Oczywiście sytuacja ta nie trwa długo, ponieważ Doktor przejawia z kolei klasyczne objawy Alzheimera i włóczy się po mieście w koszuli nocnej, próbując ratować dinozaura. Dinozaur ulega samozapłonowi.
Okazuje się, że za wszystkim stoją kosmiczne androidy kradnące ludzkie organy pod przykrywką prowadzonej włoskiej restauracji, którym akurat był potrzebny nerw wzrokowy tyranozaura (właśnie dlatego uwielbiam streszczać ludziom odcinki, zawsze dziwnie na mnie patrzą). W momencie, kiedy akcja zaczyna nabierać tempa, Doktor zmienia ukradziony bezdomnemu płaszcz na eleganckie odzienie i jesionki rozmaite, a następnie znów staje się geniuszem. To tak w skrócie.



Fabuła odcinka jest bardzo dobra, może nie idealna, ale akurat na mój pogląd trzeba wziąć poprawkę, bo preferuję najbardziej groteskowe wątki (Tłuszcz, właściciel internetu itp.). Po pierwsze, mamy ciekawe rozkminy: czy po wymianie wszystkich części na nowe nadal jesteśmy sobą, a jeśli nie, to po jakim czasie przestajemy być? Jak długo można żyć złudzeniami i w jakie iluzje można wierzyć tylko po to, by nie tracić nadziei? Po drugie, relacja Clary z Doktorem robi się zdecydowanie ciekawsza, zbyt dużo było w tym odcinku puszczania oczek w stronę fanek Smitha, ale mam nadzieję, że wyewoluuje bardziej w stronę partnerstwa/przyjaźni (która może być również nieco trudna i szorstka).

Wreszcie po trzecie: scena, w której Doktor wyrzuca swojego oponenta przez okno, powaliła mnie na kolana. Jeszcze chyba nigdy nie zdarzyło się (przynajmniej w nowych sezonach, nie wiem, jak w klasycznych), żeby Doktor tak bezpośrednio przyczynił się do czyjejś śmierci, nawet jeśli jest to android-psychopata, tym bardziej, że nawet w tym odcinku nierzadko przejawia specyficzną, nieludzką empatię. Do tego whisky, hipnotyzujący głos i mamy całkiem nowego Doktora, po którym jeszcze nie wiadomo, czego się spodziewać. Twardy zawodnik na ciężkie czasy. Będzie się działo, oj będzie.



Coraz bardziej podoba mi się również wątek Madame Vastry, jest co prawda lekko efekciarski, szczególnie kiedy Madame i Jenny występują w obcisłych strojach i z mieczami samurajskimi, niemniej jednak same postacie są świetnie napisane i zagrane. Zasadniczo relacja typu BDSM jest tu oddana sto razy lepiej niż we wszystkich Greyach i innych śmiesznych popłuczynach po Zmierzchu (bardzo ważny aspekt dominacji psychicznej). No i jest Ziemniak, który niezawodnie podnosi poziom groteski oraz specyficznego humoru. Mnie to bawi, jeśli was nie, to zostaniecie unicestwieni w imieniu imperium sontarańskiego.

"Kreole, metysi" - Tomasz Różycki

Skoro ty jesteś dziwna i ja jestem dziwny,
to się wspaniale składa. Razem zadziwimy
świat, będą pokazywać nas palcem rodziny
wychodzące na spacer, staniemy się słynni

i bardzo tajemniczy, nakręcą też filmy
o nas, zupełnie nieprawdziwe. Wprowadzimy
się w nocy, w środku grudnia, do pewnej meliny
i będziemy tam robić miłość i nie będzie innych

spraw ani zajęć. Przyszło nam się spotkać
w takim ogromnym świecie, można nas rozpoznać
jedynie po języku. Pokaż język, kotku.
Opowiem ci bajeczkę. Będziemy już razem,

tak się wspaniale składa, i język nas zdradzi,
świat zabije, zamieni na rosę i popiół.