Poradnik uśmiechu. Jak skutecznie pasożyty.

Ciekawe rzeczy można znaleźć w skrzynce na listy. Np. taka ulotka:



Faktycznie gówniane te koszulki.

Dzisiaj z kolei (oprócz zaproszeń na pokazy garnków, na które i tak nie mogę iść, bo wpuszczają tylko osoby powyżej sześćdziesiątki) przyszło coś takiego:





Ulotka podaje, że 80% wszystkich schorzeń jest powodowanych przez pasożyty. W oryginalnej pisowni brzmi to tak:
Światowa Organizacja Opieki Zdrowotnej ogłosiła dane statystyczne , z których wynika, iż 80% wszystkich zachorowań jest ,albo bezpośrednio przez pasożyty ,albo w wyniku ich działania w organizmie!

Zwróćcie uwagę na niezbyt finezyjny podszyw pod Światową Organizację Zdrowia. Obok tak szokujących danych nie można przejść obojętnie, a ponieważ wymienione na ulotce objawy bytowania pasożytów posiada zdecydowana większość dorosłej populacji (ręka do góry, kto nie ma bólów głowy, alergii, problemów ze snem czy z cerą), postanowiłam zapoznać się z tą rewolucyjną metodą, odwiedzając stronę gabinetu.

Jak dowiadujemy się ze stronki wyglądającej niczym głęboki relikt lat 90., diagnoza Vega-test wykonywana jest za pomocą odszukania biologicznie aktywnego punktu na palcu pacjenta, który jest wówczas reprezentatywny dla całego organizmu i pozwala odszukać wszystkie szkodliwe patogeny i toksyny. Jak dla mnie toksyna to też patogen, ale co ja tam wiem. Szukam tego punktu na dłoni, szukam i nie mogę znaleźć, widocznie do tego potrzeba specjalisty.

Następnie za pomocą aktywnej elektrody trzymanej przez diagnostę i biernej elektrody trzymanej przez klienta wprowadza się do organizmu określone wibracje, które pozwalają zidentyfikować patogeny (i toksyny). Każda forma życia posiada bowiem własny zakres częstotliwości i wszystko ma swoje ściśle określone wibracje. Chylę czoła przed twórcami Vega-testu, którzy najwyraźniej potrafią doświadczalnie potwierdzić prawdziwość teorii strun za pomocą dwóch elektrod.

Na podstawie diagnozy specjalista dobiera właściwą częstotliwość, a następnie wybija śmiercionośne robcuny za pomocą zappera - generatora fal elektromagnetycznych o niskiej częstotliwości. Tutaj można nabyć zappery do użytku domowego. Po tak przeprowadzonej terapii należy oczyścić krew i wspomóc organizm dobrymi syplementami. Dobre syplementy są dostępne w dobrych, a także niektórych złych sklepach z syplementami.

Co ciekawe, stronka posiada zabezpieczenie przed ręcznym kopiowaniem treści (wyskakuje, że all rights reserved, ale ctrl+c działa). Zapewne boją się plagiatu tak wartościowego tekstu naukowego. W źródłach podanych na stronie widnieją tak prestiżowe publikacje jak "600 gatunków lokatorów, przyjaciele i wrogowie człowieka" oficyny Interspar czy też "Przerażająca Fauna stworzenia które żyja w nas" wydawnictwa Adamantan.

Zalecana ilość seansów to trzy-cztery, każdy kosztuje 130 zł, czyli mniej więcej tyle ile peeling kwasami na ryj. Szczerze to wolałabym iść na kwasy za ten hajs, przynajmniej widać efekty.

Ale cóż to? Na samym dole strony jest napisane:
Test, metodą Vega-Test nie zastępuje profesjonalnej wizyty i badań lekarskich. Zawsze należy kontaktować się ze swoim lekarzem specjalistą. Opisany powyżej generator częstotliwości może być używany jedynie na własną odpowiedzialność, a producent nie ponosi odpowiedzialności za efekty testów i poprawy stanu zdrowia, które są indywidualną sprawą każdego organizmu.

Innymi słowy producent sam zastrzega, że jest to jedna wielka lipa. Ale hajs się zapewne zgadza.

Prawdziwa historia Doktora Fausta

Przy okazji przeglądania starych fotek znalazłam komiks, który narysowałam na polskim w liceum podczas omawiania Fausta.





A tu rysunki z lekcji historii:

Dlaczego lubię architekturę PRL-u

Było o sztuce współczesnej, tym razem o architekturze. Doceniam gotyk, ale po jakimś czasie człowiek rzyga tą starością i czerwoną cegłą. Wycieczki chodzą i przeżywają, że łooo, że mój kraj taki piękny, a tymczasem studenci i pracownicy marzną w tych pięknych budynkach, bo nie można nic zrobić bez zgody konserwatora zabytków, które to zabytki z kolei stoją smętnie przytłoczone bannerami Subwaya, Biedry i Pizza Hut, że o bankach nie wspomnę. Niemniej jednak lubię to uczucie, kiedy siedzę w pubie w piwnicy i uświadamiam sobie, że opieram się o XIV-wieczne cegły.

Bardzo ciekawy wywiad ku refleksji. PRL stał się synonimem brzydoty i tandety, tymczasem warto spojrzeć na niektóre budynki świeżym okiem i docenić urok modernizmu, jego surowość i prostotę. Głównym założeniem była zresztą funkcjonalność oraz rozwiązania całościowe i tego nie sposób odmówić osiedlom z wielkiej płyty, gdzie mamy i punkty handlowo-usługowe i tereny zielone, podczas gdy z nowiutkich, deweloperskich mieszkań nierzadko trzeba dymać spory kawał do głupiego spożywczaka.

Budynek restauracji Zamkowej jest zaniedbany, ale bardzo ciekawie wkomponowuje się w panoramę nad Wisłą. Jeden z lepszych przykładów zestawienia nowej architektury w zabytkową, które nie zaburza całokształtu, a nawet wręcz przeciwnie - uatrakcyjnia go.



Podobnie Centrum Sztuki Współczesnej (to już przykład całkiem nowy) świetnie wpasowuje się w gotycko-krzyżacki klimat, bez udziwniania i bez dosłownych odwołań do dawnej architektury.



Z kolei artystki Aleksandra Sojak-Borodo i Katarzyna Skrobała przygotowały jakiś czas temu fantastyczną wystawę przedstawiającą architekturę osiedla Rubinkowo. Bez kitu uwielbiam Rubinkowo, pozbyłabym się tylko tandetnych pastelowych elewacji i przerobiła wszystko na szaro. Szczególnie PRL-owskie pawilony handlowe byłyby genialne, gdyby pozostawić je w niezmienionej formie, bez tandetnych bannerów i kolorków w klimacie groszkowej zieleni. Poniżej jeden z moich ulubionych bloków.



Wystawa już się zakończyła, w galerii Wozownia można jednak cały czas kupić pocztówki z Rubinkowa, które są zdecydowanie ciekawszą pamiątką niż kolejna focia z osiołkiem czy flisakiem. Galeria mieszcząca się na ulicy Ducha Świętego na Starówce jest kameralna i prezentuje prace mniej znanych artystów niż pobliskie CSW, wstęp kosztuje grosze, a we wtorki i niedziele jest darmowy.

Pod względem czysto wizualnym doceniam również toruńską skarbówkę.



Z kolei ze względu na widoki takie jak poniżej wyburzyłabym wszystkie kościoły wybudowane po 1950. A starsze przerobiła na kluby, lofty i galerie, ale to swoją drogą.



Dodajmy do tego budynek rektoratu UMK, jest masakryczny, przytłaczający, bezosobowy. I ma moc.



Zawsze lubiłam też usiąść z książką przy fontannie pod Biblioteką Główną. Piękna prostota formy, a w środku dużo światła i przestrzeni.



Parafrazując Grochowiaka mogę stwierdzić, że wolę współczesność - jest bliżej krwiobiegu. Wolę proste formy równoległe niż kolumienki, wieżyczki i popierdółki. Wolę skromny relief z dzieckiem na koniku niż ołtarz Wita Stwosza.



P.S. Na budynku powyżej widnieje - a przynajmniej widniało - graffiti o treści "w tym miejscu życie jest pogmatwane", nie wiem czemu, ale zawsze mnie to rusza.

Problem oszołomów ze zwierzęcym seksem

Foteczka zrobiona parę lat temu w zole w Warszawie:



Taka sytuacja, jakiś dzieciak dopytywał ojca, czemu jeden słoń opiera się o drugiego, na co ojciec odparł, że był zmęczony i chciał się oprzeć :D Można i tak, aczkolwiek uważam, że byłby to dobry moment na uświadomienie, w końcu co komu szkodzi powiedzieć dzieciakowi np. że w ten sposób powstają małe słoniki. Czy coś w tym stylu, nie trzeba od razu robić wykładu o penisach, waginach i plemnikach, tylko dostosować wyjaśnienie do wieku dziecka.

W tym kontekście cała akcja z rozdzieleniem osiołków w poznańskim zole dziwi tym bardziej, nie będę się rozwodzić, jak bardzo trzeba mieć nawalone we łbie, żeby robić problem z tego, że zwierzęta uprawiają seks. Tak w ogóle to litości, jakoś całe pokolenia dzieciaków na wsi (i nie tylko, bo mamy też osiedlowe psy i koty) widywały regularnie kopulujące zwierzęta i jakoś nie mają przez to skrzywienia. Ale cóż - musiały się znaleźć jakieś mimozowate pipy, które nie potrafią stosownie do wieku dziecka wyjaśnić sprawy, tylko podnoszą lament, że osiołki uprawiają seks. Plus kolejna pipa na stanowisku, która postanawia się wylansować na tej sprawie.

Jeśli komuś kopulacja osłów czy słoni wydaje się obsceniczna i nieprzyzwoita, to ma problem ze sobą. To nie jest pornol ze zwierzętami dostępny na jakiejś podejrzanej stronce dla fapających wyrzutków społeczeństwa, tylko kwintesencja natury. Równie dobrze można by się oburzać, że zwierzęta wydalają, wymiotują czy jedzą inne zwierzęta.



Ryś siedzący nad pawiem w zole w Toruniu.

Proponuję powiesić osłom krzyż i zalegalizować ich związek, jednocześnie wycofać ze szkół edukację seksualną, a dzieci trzymać w domu i zawozić tylko do kościoła, gdzie nie będą narażone na niesmaczne widoki. Dodatkowo na wsiach zainstalować monitoring i karać mandatem gospodarzy, których zwierzęta ośmielą się robić cokolwiek niedozwolonego poza zamkniętą stodołą. A pandy niech wyginą, w końcu moralność ważniejsza niż rozmnażanie.

Ludwig Van nie ma domu

Biorę w ramiona tęczę, fosfor, sztuczny marmur
pod katedralnym łanem plastikowych kwiatów,
wciągamy życie aż do bólu zatok.
Ty jesteś Ziggy Stardust,
hołd rodzącym się światom.

Budzą mnie huczne dzwony, chemiczne mgławice,
cielesna maszyneria wzajemnych odlotów.
Zaczynam święto wściekłym, kończę na orbicie.

Jak Ludwig Van nie ma ojczyzny
i jego domem jest kosmos,
tak ja mieszkam pod mostem,
patrząc przez ślepy pryzmat
na ciała mych bladych książąt.

I zapomniałam dawno schemat czułych wyznań,
gdy pod wzniosłą kopułą z alabastru krążą
radzieckie satelity i zdarta bielizna.
Zapomnij sensu i celu;
Ludwig Van nie ma domu,
zasypia pod perygeum.


21.03.2011

Caves of Androzani - pierwsze podejście do klasycznych Doktorów

Ciężko się zabrać za klasyczne serie Doktora. Po pierwsze, ze względu na ilość odcinków wprost nie do ogarnięcia, po drugie fakt, że pierwsze sezony to de facto program dla dzieci z lat 60., po trzecie - jest lipa z napisami, zasadniczo oglądam z angielskimi (żeby zrozumieć kosmitów i Szkotów), ale rzadko kiedy są dobrze zsynchronizowane. Zazwyczaj ludzie polecają oglądanie od dwunastego sezonu i czwartego Doktora, żeby nie robić sobie pod górkę z zaginionymi odcinkami i żeby wstępnie ominąć najgorszy paździerz, poza tym Baker tak bardzo kultowy. Pewnie wezmę się za jakiś czas, póki co wyczytałam w paru miejscach, że cztery odcinki kończące sezon 21. pod wspólnym tytułem "The caves of Androzani" są jakieś mega, więc obejrzałam.

I teraz tak: fabuła istotnie jest mega. Doktor i jego towarzyszka Peri trafiają na planetę Androzani Minor, będącą źródłem cennej substancji zwanej spectrox, produkowanej przez żyjące w podziemiach planety nietoperze. Spectrox zapewnia wieczną młodość, a rywalizują o niego Trau Morgus, chciwy właściciel korporacji nadzorujący prace kopalń z sąsiedniej Androzani Major, oraz Shiraz Jek, tajemniczy zamaskowany naukowiec prowadzący tajne badania w jaskiniach Androzani. Morgus dysponuje własnymi siłami wojskowymi na Minorze, Shiraz Jek natomiast produkuje androidy, imitujące dowolną osobę i gotowe spełnić każdy jego rozkaz.

Konkurencja jest wyrównana, każdy z oponentów ma swoje interesujące i niejednoznaczne moralnie motywacje, a Doktor i Peri trafiają w sam środek tego burdelu, najpierw pojmani przez armię Morgusa, a potem uwięzieni przez Shiraza. Dodatkowo mamy najemników handlujących na lewo spectroksem, dziwną bestię, kryjącą się w jaskiniach, oraz królową nietoperzy, której mleko stanowi jedyną odtrutkę na nieprzetworzony, toksyczny spectrox. Fabuła toczy się dynamicznie, do tego stopnia, że ciekawa dalszej akcji obejrzałam cztery odcinki ciurkiem bez chodzenia po kawę i sprawdzania fejsa.



Wszystko to nie zmienia faktu, że jest to srogi paździerz. Serio, jako fanka Dziewiątego, Cronenberga i starej "Planety małp" sądziłam, że biedna realizacja po mnie spłynie, a tu zonk. Nie ruszyli mnie Slytheeni, nie ruszył mnie Strax (btw widziałam wczoraj w tramwaju faceta, który wyglądał jak Strax, normalnie chciałam mu zrobić zdjęcie), ale efekty specjalne z lat 70. to dla mnie zbyt wiele. Spasiony jamnik moich sąsiadów jest bardziej przerażający niż bestia czająca się w mrocznych podziemiach Androzani, po prostu nie osiągnęłam jeszcze takiego skillu nerdostwa, żeby to ogarnąć.

Jeśli chodzi o sceny walki, to najlepszym sposobem na pokonanie przeciwnika jest złapanie go za ramiona i szarpanie, aż padnie na glebę. Do tego dochodzą absurdalnie seksistowskie motywy, cała rola Peri opiera się na byciu uroczą, mdleniu, machaniu kończynami gdy kolejny przeciwnik niesie ją niczym bezwolną kukieł i krzyczeniu "Doctor! Help me!". Nie ukrywam, że ma to pewien urok, szczególnie wątek Peri i Shiraz Jeka jest z lekka sadomasochistyczny.



Ogólnie największym plusem "Caves of Androzani" jest Shiraz Jek. Postać tajemnicza, wielowymiarowa, genialna, o głębokich motywacjach, które wyjaśniają się stopniowo. Piąty Doktor - nie mój klimat. Jest bohaterski, odważny, ale przy tym szalenie kulturalny, raczej spokojny, taki typ młodego arystokraty, pozbawiony nutki szaleństwa. Aczkolwiek seler w butonierce jest spoko, jak będę gdzieś szła w marynarce, to też sobie umieszczę nać selera w kieszonce, żeby każdy się głupio pytał o co chodzi.

Na zachętę trailer:

Poradnik uśmiechu. Jak zrobić z łososia.

Gravlax - brzmi jak jedzenie kosmitów, a jest to starożytne danie Wikingów, robione z łososia, marynowanego tradycyjnie w dupie wieloryba. Tak przyrządzony łosoś ma o wiele bogatszy smak niż zwykły wędzony. Robi się trzy dni, a potrzebujemy tylko surowego łososia, grubej soli, cukru, kopru i cytryny.

Dzień 1



Robimy mieszankę soli i cukru w proporcji mniej więcej 2/1. Łososia pozbawiamy skóry, którą następnie zanosimy pod blok dla kotków.



Obkładamy łososia ze wszystkich stron mieszanką (byle grubo), zawijamy w folię i wkładamy na noc do dupy wieloryba. W przypadku braku dupy wieloryba można wstawić do lodówki.



Dzień 2

Wyjmujemy łososia, który w międzyczasie zmniejszył objętość i puścił sok. Odsączamy go i ponownie obkładamy grubo, tym razem pokrojonym koprem.



I na kolejną noc do folii i dupy wieloryba.

Dzień 3

Pozbywamy się kopru, łososia ponownie umieszczamy na folii i wyciskamy cytrynę razem z miąższem, dajemy również trochę oleju. Polecam rzepakowy tłoczony na zimno, jako mieszkańcy chłodniejszych rejonów jesteśmy ewolucyjnie przystosowani do jego spożywania, a nie jakieś tam oliwy z oliwek. Wikingowie nie mieli cytryn, prawdopodobnie radzili sobie z tym problemem umieszczając rybę na kolejną noc pod pachą.



Wpierdalamy pokrojone w plasterki na krakersikach, można przygotować do tego sos koperkowy czy musztardowy, a jak ktoś jest leniwy jak ja, to polecam sos tatarski Ocetix. Dobrze komponuje się z mocniejszym alko, niestety w krajach Wikingów aktualnie jest taka sytuacja, że jak kupujesz za dużo, to przychodzi do ciebie opieka społeczna i pyta, czy masz jakiś problem. Stąd też dużą popularnością cieszy się zacier w proszku do robienia bimbru. My na szczęście nie mamy takiego problemu, więc wystarczy wyprawa do Borysa.
Gravlax dobrze wchodzi również ze śmiercionośnym narkotykiem koloru zielonego, zwanego w niektórych kręgach bakłażanem. Ale to w sumie dotyczy każdego jedzenia.