Doktor dla początkujących - sezon 1

Jak zacząć swoją przygodę z Doktorem? Po pierwsze należy znaleźć się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. Jeśli w twoim otoczeniu zaczynają dziać się dziwne rzeczy, jest duża szansa, że Doktor pojawi się na miejscu. Wystarczy wypatrywać niebieskiej budki...

A tak na serio: postanowiłam opisać poszczególne sezony ze wskazaniem odcinków, które można potraktować jako reprezentatywne i obejrzeć bez znajomości całej fabuły. Zwłaszcza, że zaczynanie od pierwszego sezonu (mowa oczywiście o New Who - klasyczne serie pozostawmy póki co pasjonatom) może okazać się dla niektórych problematyczne, a nawet zniechęcające. Dlaczego? Odpowiedź poniżej.

Pierwszy sezon z roku 2005 (jedyny, w którym pojawia się Dziewiąty Doktor - w tej roli Christopher Eccleston) jest bardzo biedny jeśli chodzi o efekty specjalne i dosyć groteskowy pod względem fabuły, przy czym od razu zaznaczę, że jest to mój ulubiony sezon i samo zawiązanie akcji było dla mnie niczym objawienie - potem siedziałam już ze szczęką przy ziemi. Dla niektórych jednak może być ciężki do przełknięcia. Odcinki są urozmaicone ze względu na powrót Doktora - BBC postanowiło zacząć na nowo z rozmachem i przedstawić młodszemu pokoleniu widzów cały przekrój przygód, fabuła może mieć więc miejsce zarówno w czasach historycznych (XIX wiek, II Wojna Światowa), jak i współczesnych czy w przyszłości.



Towarzyszką Doktora w pierwszym sezonie jest Rose, która spotyka go, kiedy w sklepie będącym jej miejscem pracy manekiny ożywają i zaczynają atakować ludzi. Rose bywa określana jako niezbyt lotna dresiara i typowa przedstawicielka brytyjskiej klasy robotniczej, należy jednak oddać jej sprawiedliwość, ponieważ wtedy była taka moda, w porównaniu do swojej matki ma i tak świetny gust, a przede wszystkim - jest szczerą, przyjazną i wrażliwą osobą, z którą można łatwo się utożsamić. W odróżnieniu od Amy, Marthy czy Clary nie jest typem bohaterki czy Mary Sue, bywa egoistyczna, bywa, że źle traktuje swojego chłopaka, jest po prostu zwykłą dziewczyną, która przeżywa niezwykłe przygody - czyli schemat stary jak świat i nieodmiennie lubiany.

Dziewiąty Doktor jest określony w brytyjskiej wikipedii jako Doktor w stylu klasy robotniczej, moja mama z kolei określiła go jako "tego, który wygląda jak bezmózgi mięśniak". Istotnie kolejne wcielenia Doktora z nowych serii mają bardziej arystokratyczny i powściągliwy charakter, sposób bycia i ubiór również jest nieco bardziej wysublimowany. Sama postać Dziewiątego jest absolutnie szalona, nieprzewidywalna, pod przykrywką poczucia humoru i ekscentrycznego stylu bycia ukrywająca samotną i udręczoną duszę. Bywa, że wprost wyraża pogardę dla ludzi, określając ich mianem głupich małp, w obliczu zagrożenia wykazując się jednak ogromną empatią.

Czego możemy się spodziewać po pierwszym sezonie? Wszystkiego. Pojawia się m.in. zmodyfikowana genetycznie świnia w skafandrze kosmicznym, ostatni człowiek na Ziemi - kobieta, która tak długo się odchudzał i robiła liftingi, że została z niej wyłącznie rozpięta na stelażu skóra, dyrektor internetu ("Przecież nikt nie posiada internetu!" "To wy, ludzie, tak myślicie."), teleturnieje, w których stawką jest życie... Poniżej przedstawiam polecane epizody, druga i trzecia propozycja to dwa odcinki opowiadające jedną wspólną historię.



1. Dalek
Pozycja obowiązkowa dla tych, którzy chcą się dowiedzieć, o co chodzi z tymi wielkimi solniczkami głoszącymi hasła eksterminacji. Doktor wraz z Rose trafia do Utah w roku 2012, gdzie właściciel internetu prowadzi podziemne muzeum pełne pozaziemskich artefaktów. Okazuje się, że kolekcja zawiera ostatniego żyjącego przedstawiciela rasy Daleków, która prowadziła wojnę z Władcami Czasu z planety Gallifrey. Posiadacz okazu nie zdaje sobie jednak sprawy z zagrożenia, na jakie jest narażony. W konfrontacji z odwiecznym wrogiem Doktor ujawnia bardziej mroczne i nieprzewidywalne oblicze.

2. Aliens of London & World War III
Z pełną świadomością napiszę, że wymienione powyżej odcinki są pod wieloma względami słabe i żenujące, ale jednocześnie zaliczają się do moich ulubionych - oglądacie na własną odpowiedzialność. Konsekwentnie prowadzony do pewnego momentu klimat realistycznej relacji telewizyjnej, ukazujący reakcję mediów i mieszkańców Londynu na rozbicie się statku kosmicznego w centrum miasta, jest jak dla mnie niesamowity i zapewniający masę emocji. Latający spodek uderzający w Big Ben - to jest to, przy odrobinie wyobraźni można poczuć się, jakby te wydarzenia faktycznie miały miejsce. Im dalej w las, tym zabawniej się robi, okazuje się bowiem, że za wszystkim stoją Slytheeni (to nie nazwa gatunku, lecz nazwisko), którzy zdejmują skórę z co większych polityków i zakładają na siebie, działając incognito. Slytheeni wyglądają bardzo sztucznie i bardzo gumowo, dodatkowo w ich kostiumach zbierają się gazy, co obok żartów z niekompetencji rządu stanowi główny element komiczny. Serio. Jeśli to dla was zbyt wiele, mogę polecić najbardziej chyba znane odcinki z Dziewiątym, czyli...

3. The Empty Child & Doctor Dances
Rok 1941, bombardowany Londyn. Wśród sierot wojennych rozprzestrzenia się tajemnicza choroba, objawiająca się maską gazową przyrośniętą do twarzy i nieustannych powtarzaniem "are you my mummy?" (tak, wiem jak to brzmi). Doktor i Rose trafiają do prowizorycznego sierocińca prowadzonego przez dzielną młodą dziewczynę, starając się rozwiązać zagadkę, która w finale znajduje szalenie ciekawe rozwiązanie. Po raz pierwszy pojawia się kapitan Jack Harkness, fantastycznie zagrana brawurowa postać flirtującego ze wszystkimi bez wyjątku podróżnika w czasie, który dołącza do ekipy i tworzy z Doktorem ciekawą, opartą na rywalizacji relację. Tak czy inaczej - jest to po prostu świetnie opowiedziana, wzruszająca historia o rodzicielskiej miłości i ludzkiej empatii w ciężkich, wojennych czasach.



Dla osób, które obawiają się, że tanie efekty specjalne mogą popsuć odbiór serialu bądź nie są przekonane do specyfiki Dziewiątego Doktora - polecam zacząć od Dziesiątego, czyli od drugiego sezonu. O tym w kolejnej notce.

Kryminał fantastyczno-naukowo-metafizyczny - "Eksperyment terminalny"

Za dużo piszę o pracy ostatnio, pora zwolnić i skupić się na tym, co naprawdę liczy się w życiu.

Po "Starpleksie", który zapewnił mi naprawdę niezłą rozrywkę, sięgnęłam po kolejną książkę Sawyera - "Eksperyment terminalny". Lubię kryminały, lubię s-f, ale raczej rzadko spotyka się połączenie tych dwóch gatunków. A tu psikus.
Główny bohater, naukowiec Peter Hobson, odkrywa falę energii wychodzącą z ciała w momencie śmierci, nazywając ją roboczo falą duszy. Dla potwierdzenia swoich teorii dotyczących życia po śmierci tworzy trzy wirtualne kopie swojej osobowości wraz z pamięcią - jedna z nich została pozbawiona jakichkolwiek wrażeń cielesnych i ich wspomnień, druga świadomości istnienia śmierci, trzecia zaś pozostawiona bez zmian jako kopia zapasowa. Hobson, podobnie jak wielu innych przedtem (łącznie z narratorem "Mdłości") otrzymał w mojej wyobraźni ryj Chrisa Ecclestona.


ryj Chrisa Ecclestona - fotografia poglądowa

W międzyczasie Hobson dowiaduje się, że żona zdradziła go z lokalnym kurwiarzem i cwaniaczkiem oraz przeżywa ciężkie wizyty u nielubianych teściów. Wątki obyczajowe pojawiły się tutaj podobnie jak w "Starpleksie", co jest o tyle fajne, że bohaterowie stają się bliżsi czytelnikowi, który ma szansę odetchnąć nieco od czystego s-f. Pochłonięty pracą bohater musi jednocześnie ogarnąć sprawy osobiste, tymczasem eksperyment wymyka się spod kontroli - kopie korzystają z wolnej woli w świecie wirtualnym, który ma niepomiernie większy wpływ na real, niż w znanym nam świecie. Dane każdej osoby łącznie z historią chorób i preferencjami zakupowymi znajdują się w gigantycznej bazie, co daje kopiom ogromne możliwości.

Skasowanie kopii, czy to ręcznie, czy przy pomocy wirusa, okazuje się trudniejsze niż się zdawało, jako że posiadają inteligencję oraz wiedzę twórcy. Wkrótce dochodzi do tajemniczych zabójstw...

"Eksperyment terminalny" idealnie łączy oryginalny koncept z wciągającą fabułą. Akcja ani przez chwilę się nie dłuży, wzbudzając jednocześnie refleksję dotyczącą natury świadomości, pamięci i człowieczeństwa. Każdy rozdział rozpoczyna się doniesieniami prasowymi, ukazującymi konsekwencje, jakie mogłoby nieść ze sobą odkrycie nieśmiertelnej duszy, dylematy religijne, zahacza się również o kwestie takie jak aborcja i natura świadomości zwierząt. Zarówno wątki stricte naukowe, jak i dylematy moralne, podane są w sposób nienachalny i zgrabnie wplecione w fabułę. Po lekturze miałam poczucie satysfakcji niczym po pysznym, a jednocześnie zdrowym i pożywnym obiedzie.

P.S. Książka zdobyła Nebulę w roku 1995, akcja toczy się w 2011. Papieżem jest Benedykt XVI.

Biomet niekorzystny # 7 - jak przetrwać nockę

No elo, piszę z pracy, bo nareszcie dostałam dostęp do internetu. Koło drugiej w nocy padł system i z drżeniem serca czekałam na kontakt klienta w jakiejś zajebiście ważnej sprawie, np. żeby mnie opierdolił, bo nie mogę założyć blokady kradzieżowej czy coś. O trzeciej wpada połączenie. Na samym starcie koleś pyta, czy rozmowa jest nagrywana. Oho, myślę sobie, będzie grubo. A tu psikus.

Najpierw powiedział, żeby nie zrywać kontaktu, żeby absolutnie nie zrywać kontaktu na dwóch kartach sim. Kilkakrotnie podkreślił, że na dwóch. Następnie oznajmił, że jedzie na sprawę do Wrocławia i że oni wszyscy zapłacą - trzy razy i siedem razy. Że nie jest to jego wina, ani moja, ani firmy, on pracuje dla prezydenta Komorowskiego i mam absolutnie nie zrywać kontaktu i koniecznie nagrywać rozmowę. Bo oni wszyscy zapłacą, trzy razy i siedem razy, bo on na sto procent wygra sprawę. Następnie pozdrowił mnie cieplutko i życzył miłej nocy. Nie ma to jak schizofrenik wieczorową porą.



A propos jeszcze tych blokad kradzieżowych - jest taki typ klienta, który można określić jako JP na 100%. Pierwsze pytanie, które pada, to czy można namierzyć telefon. No można, ale tylko i wyłącznie na wniosek policji. Nie, przez policję to nie, on by chciał sam. Czy nie można tego obejść. No nie, nie ma opcji. Można włączyć usługę namierzania telefonu przez drugi numer zarejestrowany na ten sam podmiot, ale nie będzie to dokładność GPS-a - pokaże tylko, na jakiej stacji bazowej było logowanie. Jak jesteś w mieście, gdzie nadajników jest nasrane (nawet z mojego okna widzę w sumie dwa czy trzy) to jeszcze, gorzej jak jest to jakieś zadupie. Ale klient jest JP na 100% i bardzo chce. Karta SIM z dużym prawdopodobieństwem leży już gdzieś w rowie czy w śmieciach, ale on chce. Później traci kasę na smsy specjalne, ale za to ma poczucie, że wygrał z systemem.

P.S. Obejrzałam właśnie "Ewolucję planety małp" i jestem rozczarowana. Przekombinowane strasznie, słabe po prostu. Tzn. "Geneza" też była przekombinowana, ale jeszcze trzymała poziom. A teraz już poleciał na łeb na szyję. Klasyczna wersja broni się zajebiście mimo, że czterdzieści lat minęło jak jeden dzień.

Spiskowa teoria obsługi klienta - obsługa alternatywna

Mądrość ludowa głosi, że klient ma zawsze rację. A nawet jeśli nie ma, powinien mieć poczucie, że jednak ma. W standardowej obsłudze klienta rozmowa może brzmieć tak:

- Dzień dobry, ja chcę złożyć reklamację i dostać nowy telefon.
- A co się stało?
- Bo włączyłem tryb samolotowy, rzuciłem telefonem i nie poleciał!
- Rozumiem, że może być to nieco mylące. W takim razie już przekazuję sprawę do działu reklamacyjnego.
- Co wy za gówno sprzedajecie, przejdę do innej sieci.
- Błagam, niech pan nie odchodzi, niech pan skorzysta z naszej nowej zajebistej oferty!

Z mojej strony proponuję alternatywną obsługę klienta. Nie chodzi o to, żeby załatwić sprawę, tylko żeby dać do myślenia i zbić z tropu. O ile standardowi doradcy powinni mieć ukończoną pedagogikę specjalną, żeby pojąć tok myślenia niektórych klientów, o tyle w obsłudze alternatywnej najlepszym kierunkiem byłaby psychologia egzystencjalna. Taka specjalność naprawdę istnieje i powiem szczerze, że gdybym miała np. jakieś mieszkania na wynajem albo dostawała dwa koła pracując na pół etatu, to bym chętnie na niego poszła.
Otóż w obsłudze alternatywnej rozmowy wyglądałyby np. tak:

- Pani, nie działa mi internet, ten rojter się nie łączy.
- A po co panu internet? Tam to tylko pornografia, kwejki i wykopy. Książkę niech pan poczyta.

- Mam taki problem, że nie dostaję smsów.
- Czyż to nie cudowne uczucie, uwolnić się od tej nieustannej presji? Nikt nie zawraca głowy, nikt nic nie chce od pani...

- Dzień dobry, kupiłem u was ostatnio Iphona i nie mogę z niego dzwonić.
- To po co panu Iphone? Nokia 515 to jest super wybór, dzwoni, wysyła smsy, bateria trzyma tydzień, można nią zabić człowieka...

Plus uniwersalna odpowiedź na wszystko:
- To jak pan myśli, powinnam aktywować ten pakiet?
- Powiem pani tak: aktywuje pan lub nie aktywuje, będzie pan żałował.

Kościół vs operator - dwie anegdotki

Jak wiadomo, na większości kościołów w Polsce zamontowane są stacje bazowe GSM. Rzecz jasna parafie zyskują na tym niezłą kasę i tak sobie myślę, że naginając przepisy prawne (dość mocno) można by im wytoczyć proces o udostępnienie niezbędnej infrastruktury na podstawie TFUE. Ale ja nie o tym.



Był sobie kościół, na którym anteny nie wyglądały bynajmniej tak jak na powyższym obrazku. Wręcz przeciwnie, nie rzucały się w oczy, ponieważ zostały wmontowane w piękny krzyż nad wejściem. Nie było widać żadnych kabli, ale w końcu ktoś wyczaił, jak wygląda sytuacja i pojawiły się oskarżenia o profanację, pikiety pod kościołem itp. Ksiądz dogadał się z operatorem, operator poszedł mu na rękę i zafundował mosiężny krzyż nad wejściem. Anteny zostały umieszczone na wieży, szpecąc cały budynek. Ba doom tss.

Z kolei inny ksiądz, zdenerwowany faktem, że ludzie na mszy korzystają z telefonów, zamontował zagłuszacze sygnału. Wszystko ładnie pięknie, tyle że na posiadanie takich urządzeń trzeba mieć zgodę Urzędu Komunikacji Elektronicznej. A że sygnał był zagłuszany w promieniu jakichś 500 metrów, to dość prędko ktoś to wyczaił. Poleciała skarga do UKE. 50 000 kary, lol.

Biomet niekorzystny # 6 - jak nie mieć uczuć

Dzwoni baba, że nie dostała rachunku. Kocham takie rozmowy, szczególnie z ludźmi, którzy chcą dostawać wszystko w formie papierowej. Tłumaczę, że mail jest pewniejszą formą.

- Mnie to nie obchodzi, ja nie mam internetu, to wy nie wysyłacie blablablabla.
- Widzę, że ma pani u nas internet mobilny.
- Nie, ja nie mam internetu, a ten tablet to i tak nie działa, mnie nie obchodzi jak wy wysyłacie, to ma dojść blablabla.
- Problem leży po stronie dostawcy, mogę zmienić z Inpostu na Pocztę Polską.
- Nie wiem co to Inpost i nie chcę wiedzieć (?), pani nic tam nie zmienia, to wasza wina, nie wysyłacie itp. itd.
- Mogę zaproponować w tej sytuacji zmianę formy wysyłki i rekompensatę w kolejnej fakturze.
- Pani tam nic nie zmienia, mnie to nie obchodzi, nie chcę żadnej rekompensaty.

I tu się wkurwiłam, bo strasznie nie lubię niekonkretnych ludzi.
- W takim razie czego pani ode mnie oczekuje?
- Z wami to tak zawsze, nie wysyłacie, nic nie idzie załatwić, ja muszę mieć dla księgowej, hurr durr.
- Proszę pani, zaproponowałam konkretne rozwiązanie problemu, czego jeszcze pani ode mnie oczekuje?
- Pani jest niemiła, wszyscy inni konsultanci są mili, nawet mnie pani nie przeprosiła!
- Ale ja proponuję rozwiązanie...
- Pani nie ma uczuć, traktuje pani ludzi jak przedmioty!

Kurwa, wiem. Wiem, że mam z tym problem i staram się nad tym pracować. Generalnie nie wyczuwam nastrojów, nie rozumiem aluzji, muszę mieć wszystko mówione konkretnie. Jak ktoś mi mówi, że stół jest upierdolony, to nie wynika dla mnie z tego, że mam ów stół przetrzeć. Taka sytuacja. Facet mnie przez to zostawił, głupia babo, powiedz mi lepiej coś, czego nie wiem.

Tak jej chciałam powiedzieć. Zamiast tego powiedziałam:
- Cóż, to jest pani zdanie, myślę że w takim wypadku dalsza rozmowa jest bezprzedmiotowa.
I jeb słuchawką. Szkoda, że nie napisała skargi na mój brak empatii, powiesiłabym sobie na stanowisku pracy jako motywator.

Spiskowa teoria obsługi klienta - skuteczna sprzedaż

Potrafisz bez skrupułów opchnąć gówno w cenie złota? Doskonale, rynek pracy czeka na ciebie z otwartymi ramionami.



wszystkie obrazki w notce pochodzą z funpaga Wiesławiec Deluxe

Wysoce Skuteczni Sprzedawcy to zmora naszych czasów. W obsłudze klienta sprzedaż ma robić absolutnie każdy - jeśli zajmujesz się obsługą kasową w banku, to masz dodatkowo obowiązek wciskania kredytów, jeśli siedzisz na kasie, musisz polecać zapałki długie i znicz szklany w cenie promocyjnej. I nawet ludzie, którzy są wielce elo do przodu, bo przecież czytają umowy i nie są podatni na manipulację, potrafią koncertowo wjebać się w ubezpieczenie od niczego albo wyjść ze sklepu z naręczem niepotrzebnych rzeczy za ładnych parę stówek. Z tego względu w ogóle nie wchodzę do Organique i większość zakupów kosmetycznych staram się robić przez internet.

Większą część mojej dotychczasowej pracy i główne źródło stresu stanowiły reklamacje (do wczoraj, bo przechodzę na dział techniczny). I tak sobie często myślałam, ile roboty dokładają nam Wysoce Skuteczni Sprzedawcy. Wysoce Skuteczni Sprzedawcy nie uważają za istotne i warte przekazania, że w konkretnym planie taryfowym smsy są dodatkowo płatne. Albo że kwota abonamentu jest zrabatowana na sześć miesięcy, a potem robi się dwa razy większa. Wskutek tego pracownik działu reklamacji wysłuchuje przez pół dnia żali, że łolaboga, kto czyta umowy w dzisiejszych czasach (każdy ogarnięty człowiek), że CZEMU TA PANI MI TAK POWIEDZIAŁA (bo robi sprzedaż i trzepie za to hajs), że oszuści, pójdę do sądu (a idź se, proszę bardzo), łolaboga.



Jeszcze fajniej się robi, kiedy geniusze od marketingu wymyślą coś, co powoduje masowe reklamacje - typu właśnie rabat na abonament, który schodzi przed datą końca umowy albo nagłe wyłączenie usługi nielimitowanych połączeń. A pracownik od reklamacji słucha cierpliwie, wykazuje empatię, obiecuje dopilnować załatwienia sprawy i wprowadza po raz dziesiąty tego dnia to samo, starając się przy tym traktować klienta indywidualnie. Pod koniec miesiąca dostaje tysiąc trzysta. Wysoce Skuteczny Sprzedawca pławi się tymczasem w hajsie z prowizji. Ten od reklamacji wpierdala suchą bułkę. Ten od sprzedaży opycha się kawiorem.