Biomet niekorzystny # 9 - jak leczyć się na NFZ

Wychodzę z założenia, że skoro płaczę za każdym razem widząc kwotę brutto i netto na kwitku od wypłaty, to niech przynajmniej nędzny ułamek tej kwoty zwróci mi się w świadczeniach. Czyli wszystko co się da robię na NFZ. Stracić na mnie nie stracą, bo jestem raczej zdrowym człowiekiem, i pewnie z tego względu jakoś specjalnie nie narzekam. Ogarnęłam sobie przychodnię, gdzie dzwonisz, rejestrujesz się, dostajesz numerek i przychodzisz tego samego dnia na konkretną godzinę. Magia. Podobnie z ginem - po receptę na tabletki wystarczy zadzwonić i odebrać w dogodnym terminie, a raz do roku sami trują mi dupę, że mam zrobić cytologię i te inne. Tylko L4 dość niechętnie wypisują, co swoją drogą nawet im się chwali. Aczkolwiek raz dostałam od ogólnego dwa tygodnie zwolnienia i receptę na pramolan, a innym razem na escapelle. Grunt to trafić na ludzi dobrej woli.

Kiedyś potrzebowałam zrobić rehabilitację, obdzwoniłam kilka szpitali i już trzy dni później mogłam moczyć kończynę w wannie z hydromasażem za publiczne pieniądze. Wiadomo, że w większym mieście łatwiej idzie to ogarnąć, ale są rzeczy, których pojąć nie mogę. Przede wszystkim - dlaczego w większości przychodni obowiązuje system "kto pierwszy, ten lepszy"? Gdzieniegdzie takie cuda jak telefony czy internet chyba dotąd nie dotarły, a załatwienie czegokolwiek wymaga osobistego wstawiennictwa i pełnego zaangażowania. Do pewnego czasu uważałam za miejską legendę rodem z piekielni.pl historie o ludziach hobbystycznie przesiadujących od piątej rano w poczekalni i kłócących się o kolejność. Dopóki nie przyszło mi trafić do takiej przychodni i czekać dwie godziny w towarzystwie stada krzykaczy dzielących się dotychczasowymi przeżyciami. Co swoją drogą bywa pomocne, jako że każda przychodnia rządzi się swoimi prawami...

No właśnie. Wchodzę w jakieś takie kazamaty, gdzie gabinety prywatne sąsiadują z prywatnymi, każdy przyjmuje w innych godzinach, rejestracja odbywa się w kilku miejscach, architektura budynku gwarantuje, że nikt nie przeżyje w razie pożaru, a w wąziutkim korytarzyku czeka stado ludzi. Na nieśmiałe zapytanie, gdzie odbywa się rejestracja do konkretnej poradni, reagują zapowietrzeniem i tonem tak pobłażliwym, jakbym pytała o rzecz oczywistą, odpowiadają, że to przecież jasne: rejestracja do ogólnego odbywa się po drugiej stronie ulicy, ale od ósmej do dziesiątej jest przerwa śniadaniowa, poza tym trzeba samemu zanieść kartę do gabinetu na piąte piętro. Z kolei dentysta przyjmuje siedem pierwszych osób, chyba że jest ten drugi, który przyjmuje w każdy pierwszy wtorek miesiąca, wtedy trzeba się zapisać wcześniej. W czwartki tylko prywatnie, chyba że jesteś kombatantem w ciąży z honorowym dawcą krwi.



W przeciwieństwie do większości Polaków nie jestem specjalistką od finansowania służby zdrowia i nie mam cudownego pomysłu na rozwiązanie jej problemów. Zdaniem specjalistów (których można wysłuchać podczas otwartych wykładów, np. w komunikacji miejskiej albo poczekalni) rozwiązania są dwa: pierwsze to WOLNY RYNEK SPRYWATYZOWAĆ WSZYSTKO RURURURKOWCE, drugie natomiast brzmi ZŁODZIEJE NIECH DADZO KASE BO LUDZIE BIEDNI UMIERAJO NA ULICY. Jeśli chodzi o mnie, wprowadziłabym na początek jedną prostą rzecz: opłaty administracyjne za nieprzyjście na umówioną wizytę u specjalisty bez odwołania jej telefonicznie. Zadzwonisz dzień wcześniej, że niet - ok, rejestratorka obdzwania pacjentów i na twoje miejsce wskakuje kolejna osoba. Nie zadzwonisz - stówa w plecy. Plus ujednolicenie bazy danych - ostatnio dzieciak mojej znajomej trafił na pogotowie z silnym bólem ucha i gorączką, odprowadzony przez babcię. Na pogotowiu nie chcieli go przyjąć z tego względu, że upoważnienie do przyprowadzania dziecka zostało złożone tylko w przychodni. Kiedy okazało się, że dziadek dziecka znał którąś z lekarek i zrobił jazdę na izbie, jakimś cudem dziecko zostało przyjęte. Czyli w gruncie rzeczy sprawa rozbija się nie o system informacji, ale o biurokrację, brak elastyczności i złą wolę. A z tym ciężko walczyć za pomocą przepisów.

Zapomniany splendor lat 90., czyli znalezione w starym katalogu...

Znalazłam niemiecki katalog Neckermanna z 1990 roku, taki cholernie gruby, ma z tysiąc stron i jest w nim absolutnie wszystko, od ciuchów, poprzez meble i dywany, po sprzęt biurowy. Tak bardzo gniję, że po prostu muszę się tym podzielić. Zaczynamy od mody damskiej.



Kombinezony miały ponoć powrócić w glorii i chwale, ale jakoś się nie przyjęły. To powyżej to jeszcze pół biedy...



SUPER SUPER DAS IST SUPER



FANTASY







Gacie podciągnięte pod pachy.



Stroje kąpielowe w szalonych kolorach.



Wygodne piżamki, to po prawej podpisane jest "Anzug" :D



Aerobik z Jane Fondą. Czy coś w tym stylu.



I cała rodzina w komplecie :D



Ludzie biznesu, ludzie sukcesu.



Mutige Manner bekennen Farbe.



SUPER



Dzieci w najlepszym razie miały ADHD, w najgorszym zaś padaczkę.
Przechodzimy do wystroju wnętrz:



To jest dosyć psychodeliczne, zaraz zza zasłony wyjdzie karzeł w czerwonym garniturze i powie "ogniu, krocz za mną".



Przerażają mnie takie dywaniki w łazience, higieniczne to jak cholera.



Praktyczne rękawice kuchenne.



Co jak co, ale "nowoczesne" meble w tamtych czasach były szczególnie koszmarne. Podpis pod zdjęciem głosi, że nie są staromodne i w ogóle są fajne. Sądząc po minach użytkowników, mają również właściwości psychodeliczne.



Kojarzycie takie żelowe woreczki, które można podgrzać albo zamrozić i zrobić okład? Miałam takie coś na skręconą kostkę. Tu jest to samo, tylko w formie... biustonosza. Nie wiem, o co chodzi, może to na skręcone cycki.



Turystyczny aparat do masażu.



Gustownie odziany pan reklamuje boomboxa.





Gustowne telefony.



Szczotka do kibla w kształcie kota i kaczki oraz muszle w kształcie muszli.



I znów nie wiem, co mają w sobie te meble. Czy to teleporter?

Doktor dla początkujących - sezon 3

Przy trzecim sezonie Doktor zdecydowanie nabiera rozmachu. Jeśli wciągnęły was przygody z sezonu pierwszego lub drugiego, to przy trzecim prawdopodobnie nie będziecie mogli się oderwać. Sama postanowiłam ostatnio obejrzeć ponownie finał, na który składają się trzy odcinki, ale oczywiście nie mogłam poprzestać na jednym i znowu siedziałam do późnej nocy ;)

Ponieważ drugi sezon nie zakończył się regeneracją, w rolę Doktora nadal wciela się David Tennant. Towarzyszy mu Martha Jones, która odbywając praktyki w szpitalu, spotyka władcę czasu występującego ponownie incognito jako John Smith. Martha bywa często oceniana jako nijaka i pozbawiona charakteru, osobiście również nie jestem jej fanką, jednak należy oddać jej sprawiedliwość, ponieważ w kryzysowych sytuacjach wykazuje się odwagą i ambicją, jest honorowa i gotowa do poświęceń.

Dziesiąty ma natomiast jeszcze więcej okazji, by ukazać gniew i samotność ostatniego władcy czasu, pozostając przy tym naprawdę czarującym facetem. Powraca Jack Harkness, co mnie nieodmiennie cieszy, ponadto efekty specjalne są coraz mniej biedne, a fabuła coraz bardziej rozbudowana, a przy tym spójna. Na temat finału - ani słowa, żeby nie robić spoilerów, napiszę tylko, że jest przerażający, poruszający, a Ziemi grożą tym razem nie Dalekowie czy Cybermani, lecz o wiele bardziej nietypowa postać.

Poniżej tradycyjnie - dwa pojedyncze oraz jeden podwójny odcinek, które szczególnie mi się podobały i które można obejrzeć niezależnie od całego sezonu.



1. Gridlock
Doktor i Martha lądują na Ziemi w odległej przyszłości, miasto zostało opanowane przez epidemię, ocaleni stoją w gigantycznym korku na powietrznej autostradzie, licząc na możliwość emigracji na bezpieczne tereny. W podziemiach miasta trwa tymczasem handel narkotykami imitującymi emocje, natomiast opuszczonym szpitalem zarządzają pielęgniarki-koty, które w międzyczasie wyewoluowały w inteligentne formy życia i przejęły służbę zdrowia. Martha zostaje porwana jako trzecia osoba do powietrznego auta, Doktor spieszy z pomocą, jednocześnie odkrywając tajemnice powietrznej autostrady.
Jest to jeden z moich ulubionych odcinków ze względu na rozmach fabularny, połączenie antyutopii z typowo doktorową fantazją oraz - last but not least - ze względu na koty. Jedna z bohaterek stojących w korku jest w związku z kotem i urodziła małe koty. Zawsze chciałam urodzić małe koty.



2. Human Nature & Family of Blood
Wielka Brytania, rok 1913. Nauczyciel w prywatnej szkole wojskowej, John Smith, miewa dziwne sny o podróżach w czasie i przestrzeni, które opisuje w opowiadaniach. Tymczasem ożywione strachy na wróble atakują ludzi, a w mieszkańców wioski wciela się demoniczna obca świadomość. Martha, pracująca jako służąca, próbuje w obliczu zagrożenia odzyskać pamięć i tożsamość władcy czasu, pojawiają się jednak kolejne problemy...
Odcinek w staroświeckim klimacie, pełen utajonej grozy przedednia wojny, z dobrze poprowadzoną fabułą i wątkiem romansowym. Dodatkowo Thomas Brodie-Sangster, czyli Jojen Reed z "Gry o tron", tutaj również w roli jasnowidzącego chłopca.



3. Blink
Odcinek chyba najczęściej polecany osobom zaczynającym oglądać Doktora, co jest o tyle dziwne, że Doktora w nim bardzo mało i tym samym niekoniecznie jest reprezentatywny dla całego serialu. Z tego względu miałam go nie opisywać, ale cóż - jest naprawdę jednym z najlepszych. Jedno jest pewne - po tym odcinku nigdy nie spojrzycie na kamienne anioły na cmentarzu tak jak do tej pory. Główną bohaterką jest Sally Sparrow, która znajduje wiadomość ukrytą w ścianie opuszczonego domu otoczonego figurami płaczących aniołów. Wiadomość pochodzi z przeszłości, natomiast w okolicach domu zaczynają znikać ludzie. Okazuje się, że nie są to zwykłe posągi - tylko pozornie nieruchome, w rzeczywistości czekają na ofiarę.
"Blink" to coś pośredniego między miejską legendą, thrillerem science fiction a staroświecką historią o duchach, rzecz absolutnie niepowtarzalna. Dobry przykład intergatunkowości (właśnie wymyśliłam to słowo) całego serialu, pomijając mały udział Doktora, można ocenić, czego się mniej więcej spodziewać. A hasło "Don't blink" podbiło nie tylko fandom, ale całe internety ;)

Podsumowując - trzeci sezon nie tylko jest dobry, nadaje się również do oglądania dla normalnych ludzi. W kolejnej części cyklu - kontynuacja owej dobroci plus moja ulubiona towarzyszka.

Poradnik uśmiechu. Jak swoją koszulkę.

Zamówiłam sobie z allegro farbki do tkanin i zapłaciłam za zwykłą przesyłkę pocztą, a tu psikus, dzwoni do mnie kurier. Paczka czekała na mnie pół dnia i wiedziałam, że to najprawdopodobniej farbki, ale pozostała ta lekka nuta niepewności: a może to bomba? A może mam stalkera i dostanę perfumy i bieliznę za tysiaka. Były to jednak farbki.

Na pierwszy ogień poszła moja wieśniacka żonobijka, którą postanowiłam stuningować.



Wybieramy wzór i przenosimy go na kartkę w sposób pokazany poniżej, czyli przerysowując z ekranu. Oczywiście najlepiej byłoby to wydrukować na papierze samoprzylepnym i wyciąć nożykiem do tapet, ale jak się nie ma co się lubi itd.



Tak wygląda gotowy wzór:



I najgorsza część całej roboty - wycinanie. Szczególnie jeśli robisz to nożyczkami do paznokci.



Należy pamiętać, żeby zachować potrzebne kawałki ze środka, w tym przypadku wnętrza liter A, B i O. Można przykleić je do koszulki zwykłym klejem w sztyfcie, który łatwo zmywa się wodą. Zanim zabierzemy się do malowania, pod materiał należy podłożyć coś sztywnego i nieprzepuszczającego farby, np. deseczkę, u mnie była to praca magisterska.



I bierzemy się do malowania, szablon przyklejamy taśmą klejącą, a brzegi wyciętych miejsc najlepiej również posmarować klejem w sztyfcie. Ruchy pędzlem wykonujemy ostrożnie, zaczynając od papieru w stronę tkaniny. Warto też przytrzymywać brzeg papieru palcami. Tutaj wystarczyły dwie cienkie warstwy, ale np. w przypadku białej farby musi być ich więcej.



Tak się upierdoliłam.



Mój trud skończon. Po ok. 3 godzinach zgodnie z instrukcją producenta prasujemy wzór przez ściereczkę rozgrzanym żelazkiem.

Jak wyposażę się w lepszy sprzęt (typu szablony pisma technicznego i nożyk), pokażę dizajnerski t-shirt z motywem z "Planety Małp". Póki co moja żonobijka do spania wygląda tak:



P.S. Byłam wczoraj w Pameli na koncercie i nagle słyszę oburzony głos "proszę pana, proszę iść się wysikać!" Okazało się, że jakiś koleś stoi w drzwiach toalety i gada z kumplem, a tymczasem jakiś inny chciał skorzystać. Mówi, że zaraz, a tam z tyłu znowu "ale proszę pana, niech pan idzie zrobić siku". Blokujący kontynuuję gadkę i w tym momencie pada hasło "ooo, pan się teraz zastanawia, czy będzie robić siku, czy kupę!" Mimo wszystko jest tam całkiem kulturalnie.

Biomet niekorzystny # 8 - jak zgubić się w mieście

Praktycznie każde większe osiedle posiada kazamaty. Kazamaty składają się z siatki ulic bez charakterystycznych punktów typu place czy parki i o mylących nazwach. Mój znajomy notorycznie myli rzęsy z brwiami, ja mylę Dekerta, Mohna, Reymonta i całą resztę tych martwych ziomów. Dobrze, że ulice nie są numerowane jak w USA i że nie mieszkam na Nowej Hucie, bo codziennie bym błądziła godzinami przed powrotem do domu. Teoretycznie ze Starówki wracam jakieś piętnaście minut z buta, ale tylko w przypadku, kiedy idę którąś z bardziej charakterystycznych ulic i po drodze trafi się Filmar albo PKS. Kiedy postanowię przykozaczyć i skrócić sobie nocą drogę, zapuszczę się w kazamaty, moje szanse na szybki powrót spadają. Co gorsza - dziesiątki razy byłam w Kadrze, Przepompowni, Tratwie i Czeskim Śnie, ale jak nie idę od Szerokiej, również zdarza mi się błądzić.

Bardzo lubię pub Pamela i jak mi się nie chce iść na miasto, to jest super, bo mam tam pięć minut z buta. Problem w tym, że on się przemieszcza. Staram się zawsze iść tą samą drogą, ale i tak nie wiadomo, czy wyskoczy nagle zza rogu za kolejnym zakrętem, czy pojawi się na drugim końcu ulicy. Albo idę, mijam pięć żabek jedną po drugiej (a ostatnio były tylko dwie) i nagle widzę coś takiego:



blok, w którym mieszka Szatan

Rozkminiałyśmy ostatnio z koleżanką, co oznacza wyjście na miasto i jak ludzie to rozumieją. Jak mieszkałam w Grudziądzu, zawsze mówiło się, że jedziemy do miasta, mimo że teoretycznie w mieście mieszkaliśmy. Teraz z kolei wszyscy mieszkający w Toruniu mówią, że idą na miasto i w sumie ciężko wyczaić różnicę, ale wydaje mi się, że do miasta jedzie się na zakupy, do banku itp., a na miasto na imprezę. Ciekawe, czy ludzie mieszkający na Szerokiej również mówią, że idą na miasto.

Byłyśmy na zakupach w Plazie, niestety tramwaj się wykrzaczył na torach i podstawiono autobus zastępczy. Władował się do niego tłum ludzi, a kierowca zaczął przemawiać tonem DJ-a:
- Noo proszę państwa, zorganizowaliśmy taką prowizoryczną komunikację zastępczą, jak ktoś jedzie na miasto (lol), to proszę się przesiąść na tramwaj na Sienkiewicza, państwa bilety zachowują ważność! Jedziemy dalej! Dla tych z państwa, co się dosiedli...
W pewnym momencie ludzie zaczęli sobie kręcić bekę i sadzić teksty typu "tylne siedzenia, jak się bawicie?" Naradzamy się z kumpelą, gdzie najlepiej wysiąść, jakaś babka zasugerowała nam, że to już tutaj, zaraz. Bydgoskie, ciemno jak w dupie u szatana, ludzie wysiedli i rozeszli się w nieznanym kierunku. Jakiś przystanek niby jest, ale niepodpisany i na tramwaj się nie zanosi.

No to idziemy w tamtą stronę, tam na pewno jest Rapackiego. Na bank.
I tak weszłyśmy w kazamaty. Niby znałam te ulice, mało tego, mieszkałam w okolicy, ale nie sądziłam, że są tak cholernie długie i że krzyżują się z jakimiś ciemnymi uliczkami, których w życiu nie widziałam na oczy. Zero ludzi, zero taksówek, jakieś dziwne sklepy i firmy, których nie kojarzyłam.
- Myślisz, że tędy na Rapaka?
- Nie wiem, to ty tu mieszkałaś.

Najgorsze jest to, że cały czas byłyśmy naprawdę blisko, ale dopiero po jakichś dwudziestu minutach wyszłyśmy w parku na Rapaka. Obstawiam, że miejskie kazamaty to jakiś relikt starożytnej technologii władców czasu i są większe w środku.

Doktor dla początkujących - sezon 2

Jeżeli plastikowi kosmici, kicz i klimat lat 90. (jakoś tak mi się kojarzy pierwszy sezon, szczególnie kiedy jako starożytna pieśń z planety Ziemia puszczone zostaje Tainted Love) was przeraża, to najlepiej zaliczyć swój pierwszy raz z Dziesiątym Doktorem. Ogólnie chyba najlepiej zacząć z Dziesiątym, nie grozi spaczeniem umysłowym.

Pamiętam, że regeneracja w finale była dla mnie lekko szokująca, ale taki już urok tego serialu i trzeba przygotować się psychicznie na to, że każdy Doktor ma swój okres przydatności. Możecie mnie zabić i sama mam ochotę się za to zabić, ale strasznie nie podobał mi się z początku David Tennant. Potem dowiedziałam się, że Eccleston od początku zastrzegł, iż będzie Doktorem tylko przez jeden sezon, co mam mu bardzo za złe, jednak pierwsza miłość zawsze pozostaje niespełniona i trzeba ruszać dalej.



Z badań wynika, że Dziesiąty jest dla większości fanów ulubionym Doktorem (czyli jestem w 6-procentowej elicie), wraz z wejściem do gry Dziesiątego odcinki robią się również mniej biedne i mniej absurdalne. Spokojnie można więc zacząć od drugiego sezonu i myślę, że dla większości osób będzie to najlepsza opcja. Towarzyszką póki co pozostaje Rose, jeśli zaś chodzi o Dziesiątego Doktora - jest również nieco ekscentryczny, ale bardziej otwarty i przyjazny. Zmienia styl bycia na coś w rodzaju eleganckiego nerda i o ile Dziewiąty zabrałby cię na frytki, to Dziesiąty raczej na romantyczny piknik pod gwiazdami.

W chwilach zagrożenia Doktor okazuje bezwzględność i silne poczucie sprawiedliwości, niejednokrotnie okazuje uznanie dla ludzi, ich przedsiębiorczości i ciekawości świata - z kolejną regeneracją awansowaliśmy więc z "głupich małp" do "cudownej rasy ludzkiej". Dziesiąty jest ponadto bardziej emocjonalny, mamy więcej romantycznych momentów i refleksji na temat samotności długowiecznego Władcy Czasu.
Poniżej wybrane przeze mnie dwa pojedyncze odcinki plus jeden podwójny z drugiego sezonu.



1. School Reunion
Odcinek interesujący pod kilkoma względami. Po pierwsze - Doktor po raz pierwszy występuje incognito jako nauczyciel John Smith (ach, mieć takiego nauczyciela). Po drugie - pojawia się Sarah Jane, dawna towarzyszka Trzeciego, Czwartego i Piątego Doktora, grana zresztą przez tę samą aktorkę, wraz ze swoim mechanicznym piesełem o imieniu K9. Sarah Jane prowadzi śledztwo w sprawie dziwnych wydarzeń związanych z zatrudnieniem nowych nauczycieli i utworzeniem eksperymentalnej klasy, w której dzieci wykazują się demoniczną wręcz inteligencją. Sprawę bada również Doktor wraz z Rose, która z kolei zatrudnia się w szkolnej stołówce, działając we troje odkrywają, że Krillitanie wykorzystują sztucznie wspomagane mózgi dzieci do własnych celów.

2. The girl in the fireplace
Odcinek w szalonym, barokowo-steampunkowym klimacie. Doktor i Rose trafiają na statek kosmiczny z przyszłości, z którego można z kolei przenieść się bezpośrednio do XVIII-wiecznego Wersalu. Na dworze pojawiają się zamaskowane androidy, którym czoła stawia Madame de Pompadour wraz z tajemniczym nieznajomym, który wychodzi z kominka... Majstersztyk nie tylko fabularny, ale również wizualny. Plus pijany Doktor, Doktor na koniu i wątek romansowy.



3. The impossible planet & Satan's pit
Tym razem przenosimy się w odległą przyszłość. Ekspedycja badawcza z Ziemi dociera do planety, która krąży po orbicie czarnej dziury, czego nawet Doktor nie jest w stanie wyjaśnić. Z klimatu twardego s-f przechodzimy jednak gładko do obszaru mitów i legend, bowiem na tajemniczej planecie budzi się do życia wcielenie zła, obecne w wielu kulturach od zarania dziejów. Sytuacja staje się tragiczna, gdy jednocześnie ze złowrogą istotą zaczyna działać siła czarnej dziury, która grozi wciągnięciem statku.

Muszę zaznaczyć, że wybór był ciężki, w drugim sezonie praktycznie każdy odcinek jest świetny (chociaż trafił się taki kwiatek, jak "Love & Monsters", który lubię ze względu na klimat miejskiej legendy, ale wiele osób uważa go za najgorszy ever - istotnie finał jest potwornie głupi, ale ma swój urok). Kocham również "Idiot's lantern" o koronacji Elżbiety II i początkach telewizji. Jak widać po powyższych opisach, drugi sezon jest bardzo urozmaicony i nawet jeśli kogoś zraził Dziewiąty - warto spróbować ponownie z kolejnym wcieleniem. Tym bardziej, że finał jest chyba najbardziej wzruszający ze wszystkich.

Szalona Mary Poppins vs bucowaty siwy patyczak - podsumowanie ósmego sezonu (spoilery)

Miałam taki pomysł na zakończenie ósmego sezonu: okazuje się, że Missy faktycznie prowadzi coś w rodzaju Nieba - dostosowane do wyobrażeń konkretnej osoby, idealne miejsce, w którym można odpocząć po ciężkim życiu. Doktor jest zmęczony i zniechęcony po jakiejś kolejnej krzywej akcji z Clarą (taka krzywa akcja zresztą miała miejsce w symulacji, kiedy to Clara postanowiła zabawić się w hobbita), po czym otrzymuje propozycję nie do odrzucenia - może odejść, pozostawić ludziom odpowiedzialność za Ziemię i powrócić na Gallifrey. Zgodnie z doktorową logiką w tym momencie nadszedłby rzecz jasna poważny kryzys i musiałby jednak wkroczyć do akcji.

Moja teoria się nie sprawdziła, ale i tak było zajebiście.

Jedyne, co mogę zarzucić scenarzystom, to nieco zbyt szybkie tempo prowadzonej akcji. Osobiście rozwlekłabym finał na przynajmniej trzy odcinki z tego względu, że po pierwsze - wielka miłość Clary i Danny'ego nie została odpowiednio nakreślona i brak jej wiarygodności, po drugie - zabrakło stopniowania napięcia (pamiętam jeszcze tę przeciągającą się grozę przy finale czwartego sezonu), po trzecie - za mało Missy! Liczę, że powróci w kolejnym sezonie, bo potencjał tej postaci nie został w pełni wykorzystany.



Gdyby nieco wydłużyć finał, można by się pokusić również o więcej interakcji między Doktorem i Missy, która przez dłuższy czas nie ujawniałaby złych zamiarów. Bo że jest chemia między nimi, to dość jasne. Szalona Mary Poppins i bucowaty siwy patyczak, fantastic.
Szybkie tempo wydarzeń sprawiło również, że Cybermani nie byli tak groźni jak powinni. Bardzo podobał mi się z kolei motyw z Doktorem jako prezydentem Ziemi i jego niechęć do oficjalnych form władzy. W ogóle dobrze, że Torchwood wkracza ponownie do akcji, szkoda dziewczyny od muszki (w odcinku specjalnym przed czwartym sezonem nosiła szalik Czwartego - fangirl).



O dziwo podobało mi się nawet, Jak Danny uratował tego dzieciaka na końcu zamiast powrócić do życia, zrobiła się z tego fajna klamra kompozycyjna i ciekawe podsumowanie postaci. Za to końcowa rozmowa Doktora i Clary to już nazbyt wiele, bardzo słodko i uroczo, że postanowili się wzajemnie okłamać w dobrej wierze, będą mogli teraz patetycznie cierpieć w samotności. Bardzo liczę na nową towarzyszkę lub towarzysza, mam serdecznie dość Clary i myślę, że scenarzyści mogliby się nieco wysilić i odejść wreszcie od ciągnącego się przez całe New Who schematu młodej laski.

Jeszcze w ramach podsumowania sezonu - zdecydowanie najlepszym odcinkiem był dla mnie "Flatline". "Listen" zyskał już status kultowego, ale po obejrzeniu drugi raz stwierdzam, że zakończenie było maksymalnie przesłodzone. A "Flatline" ma w sobie wszystko, co kocham, jest groza, jest konflikt, jest Doktor ratujący świat mimo bardzo niesprzyjających okoliczności, wreszcie - jest czysta fizyka z nutą niesamowitości. Lubię wgłębiać się w popularnonaukowe opracowania teorii fizycznych, okazuje się bowiem, że wszechświat jest dziwniejszy niż nam się wydaje i tajemnicze zjawiska nie wymagają magii ani fantastyki.

Mój ulubiony cytat z finału: